Spring naar inhoud

Wist je dat elk gezin, in welke samenstelling dan ook, een spiritueel gezin is?

Als ziel kies je je eigen ouders uit lang voordat het fysieke lichaam wordt ontwikkelt.
Je neemt op je reis naar aarde verschillende thema’s en lessen mee om uit te werken, voor jezelf en binnen het gezin.

Wat is spiritueel ouderschap nu eigenlijk?

Spiritueel ouderschap gaat niet alleen over spiritueel zijn of spiritueel leven.
Het gaat juist over jezelf als moeder en vader op waarde schatten, en jezelf en jullie kinderen zien in wie zij werkelijk zijn.
De gezinsleden motiveren en stimuleren om de verscheidenheid aan talenten en gaven te gebruiken is onderdeel van spiritueel ouderschap.
Op die manier kan iedereen volledig zichzelf zijn.

Nu is dat makkelijker gezegd dan gedaan want elk gezin, en individueel lid van het gezin, heeft zijn eigen thema’s en lessen om uit te werken en op te lossen.
Doordat iedereen binnen het gezin, inclusief huisdieren, een eigen trilling heeft, is er ook sprake van verschillende energiestromingen.
Als iedereen in zijn eigen trilling verblijft dan verloopt het (gezins-)leven soepel, maar als er blokkades ontstaan dan stagneert de energie en kunnen de stromen van energie in botsing komen met elkaar.
Er ontstaat dan disharmonie.

Verschillende stromingen, fundering, de juiste plek in het gezin?

Voel je de verschillende energiestromingen tussen de gezinsleden?
Zijn de stromingen niet in harmonie en weet je niet hoe je het in de juiste richting kunt laten stromen?

Hoe is de fundering van jullie gezin? Hebben jullie bewust voor kinderen gekozen?
Mag de spiritualiteit en gevoeligheid er zijn binnen je gezin, maar loop je tegen blokkades aan?

Zijn jullie je er bewust van of iedereen binnen het gezin op de juiste plek staat, zit, slaapt, eet?
Weten jullie dat het een groot verschil kan maken in hoe iemand zich voelt en zichzelf neerzet in het leven, als het zich op de juiste plek bevindt binnen het gezin?

Ben je bewust van het belang om als ouders je eigen (onbewuste) trauma’s en gebeurtenissen uit je leven, te healen, te transformeren en los te laten?

Ik stijg boven de gezinssituatie uit...

Via jou als moeder of als vader stem ik me af op je energieveld en op het gezinsveld.
De energie geeft mij informatie die op dat moment belangrijk is om in het bewustzijn te brengen.
Door bewustwording ontstaat inzicht. Hierdoor komt de energie in beweging en zal de energie die het gezin niet meer dient verdwijnen, waardoor er ruimte komt voor een nieuwe energiestroom.

Een krachtige energie impuls die het gezin als het ware op een hoger plan tilt.
Ik stijg boven de gezinssituatie uit en kan zo zien welke knelpunten er zijn en welke getransformeerd mogen worden.

Ik help jou om de gebeurtenissen en trauma’s in je leven en vorige levens los te laten.
Door je in je kracht te zetten, zal de omgeving met je mee veranderen.

Kinderen spiegelen!

Kinderen hoeven die delen, die jij in je systeem meedraagt, niet meer te spiegelen waardoor de gezinsdynamiek zich ook zal aanpassen aan de (ver-)nieuw(d)e energie.

Lees ook: Spiritueel ouderschap

Energetisch contact maken met de ziel van je ongeboren kind.

Wist je dat je al contact kunt maken met de ziel van het ongeboren kind?

Zieltjes zoeken hun eigen ouders uit

Wil je energetisch contact maken met je ongeboren kind zodat het al aan kan geven wat het nodig heeft?

Energetische oorzaken als zwanger worden niet lukt.

Wil je weten welke energetische oorzaken er mee kunnen spelen als het niet lukt om zwanger te worden, of als zwanger worden wel lukt maar een miskraam wordt?

Je mag altijd Contact met me opnemen voor een afspraak of als je niet zeker weet of ik iets voor je kan doen.

 

Kinderen...

De puurheid van kinderen
Laat ze vrij vlinderen

De liefde die zij op aarde brengen is ongekend;

Kinderen die mogen zijn die ze werkelijk zijn
hebben het in hun leven erg fijn

Hef de beperkingen op

Kijk door de ogen van een kind de wereld in
En vind daar de antwoorden

Wonderen bestaan

Bewonder het kind in jezelf
Geef het waardering en erkenning

Liefde en licht

Energie zal stromen
Het ruimt het donker in jezelf op

Licht zal stralen

Je zult zijn als een baken
Wijs jezelf en kinderen de weg

Kinderen zo puur en klein
Het is zo fijn als ze zichzelf mogen zijn

 

Gechanneld door Irma Suijkerbuijk - van Gameren

 

Copyright © 2018 Praktijk Dyami. All rights reserved.

 

Men gaat er vanuit dat je pas echt contact met je kind kunt maken als je een maand of 3 zwanger bent.
Je begint dan immers leven te voelen in je buik.
Het gaat reageren als je je hand op je buik legt.
Je kunt al gaan zien dat je zwanger bent, het wordt tastbaar.

Sommige mensen denken dat ze pas echt contact kunnen maken als het kindje geboren is.
Maar niks is minder waar, je kunt al contact maken met je kindje [zieltje] nog voordat je eigenlijk weet dat je zwanger bent.
Er is namelijk al een zielsverbinding.

Ik heb een keer meegemaakt dat ik in een heldere droom, een visioen, een baby zag.
Ik zag dat het een meisje was. Ze is een mooie volle baby, gezond, echt Hollands welvaren zal ik maar zeggen.
Op dat moment liet ze zich zien alsof ze 3 maanden oud was in Aardse tijd, aan Gene Zijde kennen ze namelijk geen tijd.
Ze praatte met mij via gedachtekracht.
Ik hoorde haar roepen: Ik wil naar mama, ik wil naar mama, ik kan niet langer wachten, ik wil naar mama. En ze strekte haar armpjes uit naar mijn linkerkant.

Ik zag naast mij, aan mijn linkerkant, een vrouw liggen. Ze keek naar een soort film. Het voelde als een film van haar leven.

Ik pakte het meisje op en hield het boven mij, liet het een soort van vliegen en ze schaterde het uit.
Ik kreeg er zelf de slappe lach van, wat een heerlijke aanstekelijke lach had ze.

Ze bleef maar naar die vrouw kijken en ik zei: Okay, toe maar heel even, maar daarna moet je nog even terug, want mama is nog niet zover.
Ik zeg, met gedachtekracht tegen die vrouw: 'Er wil even iemand met je kennismaken en knuffelen'.
Moeder en kind in spé speelden even met elkaar en ze waren zo intens gelukkig. Er was zoveel herkenning en blijdschap.
Daarna speelde ik nog even met haar en zei: 'Binnenkort mogen jullie elkaar ontmoeten en leren kennen', gaf haar een kus op haar voorhoofd, liet haar naast mij naar de rechterkant zakken en ik zag haar niet meer.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd kon ik me het grootste gedeelte nog goed herinneren en wist op dat moment ook om wie het ging. Dit was een vrouw die een hulpvraag bij mij had neergelegd omdat het haar maar niet lukte om zwanger te worden. Ik had een aantal sessies met haar gedaan om de zware en heftige ballast die haar belemmerde in het leven en het werkelijk open staan voor een zwangerschap blokkeerde, weg te halen.

Na deze nacht wist ik zeker dat ze een kindje ging krijgen, maar dat ze eerst nog even ergens doorheen moest.
En dat klopte ook, ze had de zoveelste poging IVF gedaan en lag huilend in bed omdat ze weer haar menstruatie had gekregen en dus niet zwanger was. 
Ze ging kapot van verdriet, maar ik kon haar nog niks zeggen, gewoonweg omdat ik anders haar proces waar ze nog doorheen moest zou doorbreken. Ze moest eerst door dit stuk heen en dan zou ze zwanger zijn.
Dat ging vrij snel... twee dagen later zou ze de uitslag krijgen vanuit het ziekenhuis en ja hoor: Zwanger!! Jippie wat een feest.
De bloeding die ze aanzag voor een menstruatie was een indalingsbloeding, precies zoals ik al gevoeld had.

Toen haar dochter geboren was, ja, het was echt een meisje, zag ik foto's en herkende haar van Gene Zijde. Van die nacht dat ik al contact met haar had mogen maken en ze ook even van haar moeder heeft kunnen genieten.
Toen ik foto's zag van haar toen ze ongeveer een maand of 3 was, was de gelijkenis erg groot.
Haar moeder hield haar in de lucht, zoals ook toen aan Gene Zijde, en haar dochter schaterde van de lach.

 

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.

Een diagnose kan rust geven omdat datgene wat je kind "mankeert" een naam krijgt, waardoor het een plekje gegeven kan worden. Er wordt dan het een en ander duidelijk en puzzelstukjes vallen op hun plaats. Maar het kind is nog steeds hetzelfde kind, met hetzelfde gedrag en karakter ongeacht hoeveel stempels of diagnoses het krijgt.

Als we op een andere manier naar kinderen kijken, werkelijk kijken, vanuit ons hart, dan zouden we weten hoe met ze om te gaan en zijn al die behandelplannen en protocollen en regels nauwelijks of in verminderde mate nodig, of er nu wel of geen diagnose is.

Als we nu eens tijd en aandacht, energie, en geld stoppen in het kijken naar het kind, naar die het werkelijk is, i.p.v de focus te leggen op wat er  "mis" zou kunnen zijn, dan zou dat heel wat tijd geld en energie besparen in de zorg en andere hulpverlening.

De impact die het op het kind heeft, alle onderzoeken en testen, alle afspraken bij zo'n instantie, het wéér moeten praten met iemand, kan vermindert worden door 100% open te gaan staan voor het kind. Te luisteren naar het kind, te zien welke talenten en gaves het kind bezit, de wijsheid en kennis die het meegebracht heeft naar aarde. Waarom gedraagt het kind zich zoals het zich gedraagt? Wat wil het ons zeggen? Te luisteren naar de ouders en niet alles volgens het boekje af willen handelen, en datgene wat de ouders inbrengen meteen van tafel vegen alsof het vuil is. Vaak dragen ouders hele goede ideeën aan, zij kennen hun kind immers het beste.
Kijk als hulpverlener eens naast je comfort zone, naast de theorie, naast datgene wat je geleerd hebt en behandel het kind als een volwaardig mens van onze maatschappij. Behandel het niet alsof het niks kan en of het niks waard is. 

Onze kinderen zijn de toekomst wordt er gezegd... hoe dan?! Zolang wij ze blijven behandelen als we nu doen, zolang wij geen begrip tonen voor datgene waarvoor zij hier op aarde zijn gekomen, geen begrip tonen voor wie zij werkelijk zijn, ze in hokjes blijven stoppen, niet verder kijken dan onze neus lang is.... is er dan wel een toekomst voor onze kinderen? Ze worden onderdrukt met allerlei medicatie, waardoor veel kinderen als zombie door het leven gaan, nauwelijks nog beseffend wat ze aan het doen zijn. Of ze belanden onterecht in de psychiatrie omdat de zogenaamde hulp instanties verzaken te doen wat ze behoren te doen, maar zichzelf wel op de borst kloppen omdat ze het volgens eigen zeggen zo goed doen... Tja, ze hebben netjes alle regeltjes en protocollen gevolgd, volgens de ethiek, netjes de boekjes er op open geslagen en toegepast... maar kijk maar eens links en rechts om je heen, luister naar de ouders op het schoolplein, luister naar je buren, naar je vrienden en vriendinnen, dan weet je dat de instanties het absoluut niet zo goed doen als er beweert wordt en dat ze grote steken laten vallen ten koste van onze kinderen.

Het wordt tijd dat we op gaan staan voor onze kinderen. Onze kinderen een stem geven. Ons niet zo gauw uit het veld laten slaan omdat we opkijken tegen de mensen die er voor geleerd hebben en zich psycholoog of psychiater mogen noemen. Het is jouw kind! Het kind heeft jullie uitgekozen als ouders, dat is niet voor niks! Je mag best je mond open doen als je het ergens niet mee eens bent. Je mag best weigeren om je kind medicatie te geven als je daar niet achter staat, ook al zijn er dan scholen die dan dreigen met het feit dat ze jouw kind dan niet aan kunnen nemen. Laat je niet bedreigen! Laat je niet in een hoek duwen, sta op voor je kind[eren]! Als je als ouders zijnde al niet eens mag laten weten hoe je er werkelijk over denkt, hoe moet het kind zich dan wel niet voelen?! Die durft dan ook niet meer... of het vervalt in wat ze dan zo mooi noemen "on- aangepast" gedrag... Wie past zich hier nu niet aan? Het kind... of de school/instanties?....

Onze kinderen schoppen tegen al deze systemen aan omdat ze weten en aan alles voelen dat dit niet bij hun past, dat het zo niet langer kan, dat er grote en drastische veranderingen dienen plaats te vinden.
In plaats van lijdzaam toe te zien en maar mee te gaan in de kudde, schop ik lekker met deze kinderen mee, net zolang tot de ogen open gaan en er meer mensen wakker gaan worden. Doe jij ook mee? Maak je sterk voor de kinderen en de toekomst, ga 100% achter je kind[eren] staan en laat je niet zomaar van alles voorschotelen. Vertrouw op je intuïtie en je moeder/vader instinct en geef je kind een toekomst!

Hartegroet, Irma Suijkerbuijk. 
Praktijk Dyami.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.

Gezichtsuitdrukking en lichaamstaal, gecombineerd met energie...

Een kind met PDD-NOS [ een aanverwant van Autisme] heeft veel moeite met hoe mensen iets bedoelen. Ze nemen datgene wat we zeggen vaak letterlijk. Als je bijvoorbeeld tijdens het eten zegt: "Ruim nu je kamer eens op" ... dan zal het kind opstaan en zich naar zijn kamer begeven, want je zegt toch dat het NU moet?! Wees dus alert en bewust op wat je zegt en hoe je het zegt.
Daarbij is het ook erg belangrijk om een duidelijke gezichtsuitdrukking [naast beelden] te gebruiken om je woorden extra duidelijk te maken. 
Als je bijvoorbeeld een grapje maakt, laat dan zien dat je lacht, zodat het kind gaat herkennen dat het een grapje is, dat het niet letterlijk bedoelt wordt.

Wees bewust van je lichaamstaal en de energie die je uitstraalt. 
Een kind in het algemeen, maar zeker kinderen met diagnoses, hebben het haarfijn door als jij iets zegt, maar het anders bedoelt. Ze raken daarvan ook in de war. Kinderen lezen en reageren op energie, op datgene wat je werkelijk bedoelt. 

Deze kinderen houden geen achter deurtjes open, ze zijn recht door zee. Dit kan soms voor onaangename verrassingen zorgen. Onze dochter zei bijvoorbeeld eens op 4 jarige leeftijd tegen een leerkracht van groep 7, terwijl ze haar voor het eerst op het schoolplein zag: "Ik vind jou een trut!" En dit kwam er ook echt met kracht uit, recht uit haar hart. Ik als moeder stond natuurlijk met het schaamrood op de kaken, maar inwendig wist ik dat ze gelijk had. Het klopte precies. Deze leerkracht was alles behalve puur en eerlijk en straalde negatieve energie uit. Ik hoorde later ook dat de meeste kinderen die haar als leerkracht hadden heel vaak ziek waren, niet naar school wilden, klaagden over buik en hoofd pijn. Toen ze later bij deze juf in de klas kwam, was zij natuurlijk doelwit en kreeg ze vanuit wraak, ook al waren er jaren verstreken, steeds straf en preken over haar heen. Onze dochter was zo dapper dat ze het gewoon over haar heen liet komen, want beter preken en straf dan niet eerlijk zijn. Ze nam het zelfs heel vaak op voor haar klasgenootjes... ook al had ze nauwelijks contact met hun, en werd ze vaak gepest, liever zij een preek dan haar klasgenoten.
Later werd ook duidelijk dat deze juf vroeger erg gepest was en ze was daardoor erg dik geworden. Dit heeft ze nooit verwerkt en waarschijnlijk tot op de dag van vandaag zal ze zich uiten naar kinderen. Ze heeft immers een machtspositie als leerkracht... helaas.

Onze dochter had dit, hoe klein ze ook nog was, al haarfijn door en tiggerde haar door te zeggen dat ze haar een trut vind.
Als we het eens anders bekijken kunnen we concluderen dat ze die leerkracht eigenlijk probeerde te helpen om bepaalde dingen te gaan verwerken, door datgene wat vastgezet was in de energie weer te laten gaan stromen. Vaak zijn daar drastische maatregelen voor nodig. En de waarheid is hard en confronterend.

In onze maatschappij worden dit soort dingen niet getolereerd, want je bent dan brutaal en verdient straf.
Kinderen raken hierdoor alleen maar meer in de war. Ze was toch eerlijk? Wat heb ik dan fout gedaan?
Ik heb als moeder zijnde met mijn dochter van 4 erover gepraat. Ik heb haar gezegd dat ze helemaal gelijk had en ook eerlijk was, maar dat de mensen hier nog niet aan toe zijn en dat ze dan beter als ze zoiets voelt het beter in gedachten kan zeggen, dat het via de energie ook wel bij diegene terecht komt en dat ze het dan later tegen mij of papa zal zeggen, zodat ze zich wel kan uiten.

Het is triest dat je je kind eigenlijk moet leren om de mond te houden, niet eerlijk te zijn, je steeds maar weer te moeten aanpassen. Juist bij kinderen die een diagnose hebben, bijvoorbeeld PDD-NOS, die toch al terug getrokken zijn, afwachtend en angstig zijn... eigenlijk leer je ze om nog meer in de schulp te kruipen. Vervolgens willen we die kinderen weer helpen uit de schulp te komen... Hoe verwarrend is dat? Wat willen die mensen nou?? Wat verwachten ze nou van mij??

Hier komt dan ook de overtuiging vandaan dat ze toch nooit iets goed doen...ik zit in mijn schulp, dat is wat ze mij leren... maar het is niet goed... ik moet uit mijn schulp komen, trek vervolgens mijn mond open... dat is niet goed.... 
Wees gewoon eerlijk, begripvol, en verdraagzaam en vooral duidelijk op een oprechte manier.
Laat al die oude opvoed methodes eens voor wat ze zijn, ze ze zijn niet voor niks oud! 
Ze passen niet meer bij deze kinderen.

Leer kinderen dat het okay is om zichzelf te zijn!
Leer ze dat jij het pijnlijk vind om te horen, en dat je liever hebt dat ze dat niet op het schoolplein zegt waar iedereen het kan horen, omdat ze daar een schaamte en angst gevoel van krijgt, maar dat je eens zult kijken wat je met die informatie kunt doen. Misschien had deze leerkracht onze dochter beter uit kunnen leggen dat ze dat al heel vaak gehoord had, vroeger toen ze gepest werd, en dat doordat ze dat nu zo plompverloren zei dat nare en verdrietige gevoel weer naar boven kwam.
Op die manier leer je het kind dat het zichzelf mag zijn, leer je dat het zich mag uiten, leer je het kind dat alle gevoelens er mogen zijn, zowel van het kind als van de volwassene, en dat er dan ook nog iets gedaan wordt met die informatie, of althans dat het op zijn minst geprobeerd wordt. Dat is zo ontzettend waardevol voor het kind en uiteindelijk ook voor jezelf.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.