Spring naar inhoud

Het aanpassen van je trilling.

Wist je dat kinderen [en jijzelf!] hun trilling verlagen om zich aan de maatschappij en wat er van hun verwacht wordt, aan te passen?
Er kunnen allerlei klachten ontstaan als de trilling aangepast is en de energie versnippert.
Doordat het contact met zichzelf op de achtergrond is geraakt en de trilling niet resoneert met de oorspronkelijke trilling, is het erg lastig om al die prikkels te verwerken. Overprikkeling is het gevolg.
Het voelt als een vuilnisbelt waarop alleen maar meer vuil gestort wordt.

Concentratieverlies [ = versnippering van energie], druk gedrag [ = om de energieën proberen los te laten en te filteren], boosheid, verdriet, gesloten houding, onverschillig etc, zijn een aantal voorbeelden waar dan hinder van ondervonden wordt.

Positief effect

Help jezelf en je kinderen om in hun eigen trilling te blijven of help om weer in contact te komen met de ware essentie.
Als ze hun trilling weer kunnen verhogen heeft dat een positief effect op zichzelf én op de omgeving.
Ze kunnen zich makkelijker herinneren waarom ze hier op aarde zijn gekomen en zo bijdragen aan een betere wereld.

Hulp nodig?

Heb je hulp nodig om je kind en jezelf te ontdoen van allerlei ballast en niet eigen energieën? Zodat de oorspronkelijke trilling weer meer naar de voorgrond kan komen?

Hier kun je contact met me opnemen:
Contact

Een diagnose kan rust geven omdat datgene wat je kind "mankeert" een naam krijgt, waardoor het een plekje gegeven kan worden. Er wordt dan het een en ander duidelijk en puzzelstukjes vallen op hun plaats. Maar het kind is nog steeds hetzelfde kind, met hetzelfde gedrag en karakter ongeacht hoeveel stempels of diagnoses het krijgt.

Als we op een andere manier naar kinderen kijken, werkelijk kijken, vanuit ons hart, dan zouden we weten hoe met ze om te gaan en zijn al die behandelplannen en protocollen en regels nauwelijks of in verminderde mate nodig, of er nu wel of geen diagnose is.

Als we nu eens tijd en aandacht, energie, en geld stoppen in het kijken naar het kind, naar die het werkelijk is, i.p.v de focus te leggen op wat er  "mis" zou kunnen zijn, dan zou dat heel wat tijd geld en energie besparen in de zorg en andere hulpverlening.

De impact die het op het kind heeft, alle onderzoeken en testen, alle afspraken bij zo'n instantie, het wéér moeten praten met iemand, kan vermindert worden door 100% open te gaan staan voor het kind. Te luisteren naar het kind, te zien welke talenten en gaves het kind bezit, de wijsheid en kennis die het meegebracht heeft naar aarde. Waarom gedraagt het kind zich zoals het zich gedraagt? Wat wil het ons zeggen? Te luisteren naar de ouders en niet alles volgens het boekje af willen handelen, en datgene wat de ouders inbrengen meteen van tafel vegen alsof het vuil is. Vaak dragen ouders hele goede ideeën aan, zij kennen hun kind immers het beste.
Kijk als hulpverlener eens naast je comfort zone, naast de theorie, naast datgene wat je geleerd hebt en behandel het kind als een volwaardig mens van onze maatschappij. Behandel het niet alsof het niks kan en of het niks waard is. 

Onze kinderen zijn de toekomst wordt er gezegd... hoe dan?! Zolang wij ze blijven behandelen als we nu doen, zolang wij geen begrip tonen voor datgene waarvoor zij hier op aarde zijn gekomen, geen begrip tonen voor wie zij werkelijk zijn, ze in hokjes blijven stoppen, niet verder kijken dan onze neus lang is.... is er dan wel een toekomst voor onze kinderen? Ze worden onderdrukt met allerlei medicatie, waardoor veel kinderen als zombie door het leven gaan, nauwelijks nog beseffend wat ze aan het doen zijn. Of ze belanden onterecht in de psychiatrie omdat de zogenaamde hulp instanties verzaken te doen wat ze behoren te doen, maar zichzelf wel op de borst kloppen omdat ze het volgens eigen zeggen zo goed doen... Tja, ze hebben netjes alle regeltjes en protocollen gevolgd, volgens de ethiek, netjes de boekjes er op open geslagen en toegepast... maar kijk maar eens links en rechts om je heen, luister naar de ouders op het schoolplein, luister naar je buren, naar je vrienden en vriendinnen, dan weet je dat de instanties het absoluut niet zo goed doen als er beweert wordt en dat ze grote steken laten vallen ten koste van onze kinderen.

Het wordt tijd dat we op gaan staan voor onze kinderen. Onze kinderen een stem geven. Ons niet zo gauw uit het veld laten slaan omdat we opkijken tegen de mensen die er voor geleerd hebben en zich psycholoog of psychiater mogen noemen. Het is jouw kind! Het kind heeft jullie uitgekozen als ouders, dat is niet voor niks! Je mag best je mond open doen als je het ergens niet mee eens bent. Je mag best weigeren om je kind medicatie te geven als je daar niet achter staat, ook al zijn er dan scholen die dan dreigen met het feit dat ze jouw kind dan niet aan kunnen nemen. Laat je niet bedreigen! Laat je niet in een hoek duwen, sta op voor je kind[eren]! Als je als ouders zijnde al niet eens mag laten weten hoe je er werkelijk over denkt, hoe moet het kind zich dan wel niet voelen?! Die durft dan ook niet meer... of het vervalt in wat ze dan zo mooi noemen "on- aangepast" gedrag... Wie past zich hier nu niet aan? Het kind... of de school/instanties?....

Onze kinderen schoppen tegen al deze systemen aan omdat ze weten en aan alles voelen dat dit niet bij hun past, dat het zo niet langer kan, dat er grote en drastische veranderingen dienen plaats te vinden.
In plaats van lijdzaam toe te zien en maar mee te gaan in de kudde, schop ik lekker met deze kinderen mee, net zolang tot de ogen open gaan en er meer mensen wakker gaan worden. Doe jij ook mee? Maak je sterk voor de kinderen en de toekomst, ga 100% achter je kind[eren] staan en laat je niet zomaar van alles voorschotelen. Vertrouw op je intuïtie en je moeder/vader instinct en geef je kind een toekomst!

Hartegroet, Irma Suijkerbuijk. 
Praktijk Dyami.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.