Spring naar inhoud

Mezelf moed inpraten om in het donker naar boven te gaan...

Ik ben zes jaar, als ik na vele mitsen en maren, uitstellen en gesmeek of iemand alsjeblieft met me mee naar boven wil, mezelf moed inpraat om in het donker naar boven te gaan.
Als ik in de opening van mijn slaapkamerdeur sta, volgt er eerst een ritueel. Dit ritueel heb ik mezelf dwangmatig aangeleerd, om me veilig(er) te voelen.
Eén, twee, drie… met drie grote sprongen door mijn slaapkamer naar het matje wat onder mijn wastafel ligt.
Even op adem komen en dan vanaf het matje op het voeteneind van mijn bed springen. Gauw, gauw, gauw, omhoog klimmen en onder de dekens gaan liggen.

Elke avond en elke nacht....

Daar lig ik dan, de dekens hoog opgetrokken tot aan mijn kin.
Angstig kijk ik mijn kamer door. Mijn ademhaling gaat snel. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel.
Elke avond en nacht is het weer hetzelfde, er komen hele andere werelden tot leven, en niemand anders binnen het gezin, kan het waarnemen.

Hopelijk zien ze me niet...

Oh nee! Daar zijn ze weer! Massaal komen ze uit mijn kledingkast en onder mijn bed vandaan.
Ik trek de dekens tot over mijn neus. Hopelijk zien ze me niet.
Mijn ogen volgen de schaduwen die door mijn slaapkamer zweven en door de muren lijken te verdwijnen.
Gezichten komen boven mijn gezicht hangen en kijken mij indringend aan. Ik durf mijn ogen niet te sluiten, bang voor wat er komen gaat.
Wegkijken kan ik ook niet, er zit maar één ding op en dat is blijven kijken.
De één na de ander hangt boven mijn gezicht.

De tranen staan in mijn ogen...

Een onbehagelijk gevoel bekruipt mij, als verschillende energieën door mijn lichaam reizen.
Het voelt alsof ze mijn fysieke cellen aan de kant schuiven en voor zich uit duwen.
Een zeer onrustig gevoel betreedt mijn hart.
Mijn maag draait zich om.
De tranen staan in mijn ogen.
Mijn hoofd bonkt.
Mijn keel wordt dicht geknepen.

In gedachten roep ik heel hard: ‘Wat moeten jullie van mij! Ga weg! Ga weg! Ga weg!’
Ze trekken zich er niks van aan en gaan door waarmee ze bezig zijn.

Wachten...

Voor mijn gevoel, duurt dit uren.
Het enige wat ik kan doen is op mijn rug liggen en wachten tot het over gaat.

Zo plotseling als “ze” kwamen, zo plotseling verdwenen ze ook weer.

Zwaar vermoeid...

Een paar onrustige slaapuren volgde… om de volgende ochtend weer zwaar vermoeid aan de (school-)dag te beginnen.

Herkenbaar?

Herkenbaar voor jezelf of je kind(eren)?
Neem het alsjeblieft serieus! 🙏 
Doe het niet af als lariekoek of fantasie, daar is hij/zij niet mee geholpen.😌
Ook al kun jij het zelf misschien niet waarnemen, wil het niet zeggen dat het er niet is.
Uit eigen ervaring weet ik hoe angstig het is en vooral als je niet begrepen wordt.

Ik help al jaren kinderen en volwassenen met dit thema en wil jullie ook graag helpen.

Ondersteuning nodig?

Heb jij ondersteuning nodig om je kind(eren) te helpen begrijpen?
Heeft je kind hulp nodig om de angst te verminderen?
En jijzelf?

Je kunt contact opnemen via: https://www.praktijkdyami.nl/contact/

Weet je niet zeker of ik iets kan betekenen? Neem ook dan gerust contact op.

Copyright © IrmaSuijkerbuijk