Spring naar inhoud

Irma Suijkerbuijk was op 19 december 2017 te gast in het radioprogramma 'Er is meer...!' van Meerradio.

Met Marjolein Bindels:

 

Hieronder kun je luisteren:

Tegenwoordig vliegen de stickers en etiketten en diagnoses je om de oren.
Zijn deze diagnoses terecht? In veel gevallen niet.
Laten we eens op een andere manier naar autisme kijken.

Als je contact probeert te maken met een kind met autisme lukt dat vaak niet, of het is erg moeilijk om het kind te doorgronden.
Snapt hij/zij wel wat ik zeg of wat ik bedoel?
Het is nauwelijks af te lezen aan de lichaamstaal en gezichtsuitdrukking, dus laten we het meestal maar zo.
Daar laten wij ouders, leerkrachten, opa's, oma's en andere mensen in de omgeving eigenlijk al een mooie kans liggen om werkelijk contact te maken.
Om werkelijk het kind te doorgronden.
Bekijk het eens op een andere manier, bekijk het kind eens met andere ogen, probeer je eens te verplaatsen in het kind.
Wat hebben deze kinderen ons te vertellen, wat komen ze ons leren?

Als we nu eens proberen om vanuit ons hart te luisteren en te kijken naar het kind.
Hetgeen we geleerd hebben, hoe contact eigenlijk hoort te zijn volgens de maatschappij eens loslaten, even naast ons zetten.
Leer jezelf een andere manier aan om te communiceren en geef het niet zo snel op.

Een kijkje in de wereld van iemand met Autisme [ en andere diagnoses]:
Deze kinderen zijn naar aarde gekomen om juist ons weer opnieuw verbinding te laten maken met ons hart
Het kind denkt niet op onze manier, op de manier waarop wij het gewend zijn, die fase is het allang voorbij. Hij vind dat ook maar onzin en een hoop gedoe. Ze weten dat het allemaal veel sneller kan. Bijvoorbeeld door energie overdracht.
Als gevolg daarvan krijgt hij ontzettend veel prikkels naar binnen, naast dat deze kinderen vaak hoog gevoelig zijn, die hij nauwelijks kan verwerken.
Deze kinderen "lezen" onze energie, moeten dat eerst verwerken, dan moeten ze nog verwerken wat wij tegen hun zeggen, dan moeten ze nog snappen wat er gezegd wordt, dat moet weer vertaald worden naar de manier waarop hun "denken", dan moeten ze nog ten uitvoer brengen wat er van hun verwacht wordt.... pfff als je het zo leest zie je dat het eigenlijk heel druk is in het systeem en dan ben ik nog niet eens volledig.

Hoe kunnen we deze prachtige kinderen helpen:
Door te gaan zien wie ze werkelijk zijn.
Door te accepteren dat zij ons iets te leren hebben. En niet als ouders denken dat wij alleen maar de kinderen iets moeten leren... juist onze kinderen hebben ons heel veel te leren. Durf daar voor open te gaan staan. Laat oude patronen en gedachten eens los.
Laten we ons best doen om VANUIT ONS HART contact te maken.
Geduld hebben. Als je iets zegt probeer dan terwijl je het woord uitspreekt een plaatje erbij te bedenken... bijvoorbeeld auto... zie een auto in je gedachten voor je... deze kinderen pikken dat beeld op en snappen zo heel goed wat je bedoelt. Zij geven geen betekenis aan woorden. Om woorden te snappen zijn er dus beelden bij nodig.
Begrijpen dat kinderen eerst moeten verwerken voordat ze doen wat er tegen hun gezegd of van hun gevraagd wordt. Ga dan ook niet een heel verhaal of preek houden tegen je kind, want het is dan nog bij de eerste zinnen om dat een plekje te geven om te snappen wat er gezegd wordt, tussendoor wordt het ook nog eens afgeleid door allerlei andere prikkels, en zal de rest niet horen. Of het hoort alleen het laatste... hoe dan ook het verhaal wat je verteld komt niet binnen zoals je zou willen.
Gebruik korte en duidelijke zinnen, het liefst met in gedachten beelden erbij. Desnoods herhaal je het nog een keer.
Biedt het kind structuur en duidelijkheid en zorg ervoor dat het niet te maken krijgt met plotselinge veranderingen want dat kunnen ze niet verwerken en zullen dan alleen maar opstandig reageren.

Hoe maak je contact vanuit het hart:
Probeer maar eens rustig adem te halen, doe je ogen dicht en VOEL wat er gebeurt. Laat je gedachten er maar gewoon zijn, maar probeer te focussen op je hart. En maak daarvandaan dan eens contact met het hart van het kind... wedden dat jullie beider harten een sprongetje zullen maken?! Een sprongetje van herkenning. En wees dan eens heel stil en luister naar wat jouw kind je te vertellen hebt. Doe datgene wat je hoort of ziet niet af als verbeelding, want daarmee doe je én jezelf én je kind enorm tekort en pijn.

Wat zullen de kinderen blij zijn als mensen dit gaan snappen. Dat ze gaan snappen dat ze niet zomaar en met een behoorlijke moeilijke taak naar aarde zijn gekomen, ze het nog eens extra moeilijk worden gemaakt in onze maatschappij en verouderde systemen, wetende wat ze te wachten stond.
Petje af voor deze dappere kinderen, ga er maar aan staan.
Zelf is het vaak al moeilijk om je staande te houden in de maatschappij en als je dan ook nog een beperking/stoornis hebt, wat ik liever niet zo noem, maar het juist zie als een VERRIJKING, en je wordt dan ook nog eens niet begrepen, buiten gesloten, vaak ook gepest, in een hokje gestopt, kunnen we dan eens in gaan zien hoe moedig deze kinderen zijn? Wat een grootsheid en een wijsheid en kennis deze kinderen bezitten? Daar lopen we met z'n allen zo hard aan voorbij...
En waarom? Omdat we bang zijn om te luisteren naar wie wij werkelijk zijn, omdat als we naar deze kinderen kijken eigenlijk onszelf zien. Wij durven niet naar onze eigen prachtige ziel, ons mooie wezen te kijken. Wij durven de liefde niet te omarmen, geconfronteerd te worden met ons Ware Zelf en leven dus liever oppervlakkig en laten ons als vee opdrijven in grote kuddes en delen links en rechts wat stickers en stempels uit alsof het niks is. En dan heb ik het nog niet eens over de medicatie die als snoepjes uitgedeeld worden.

Niet alleen instanties doen het, ook scholen, en ouders. Ze gaan ook mee in dat het kind anders is en benoemen dat ook regelmatig.
Hoe denk je dat het voor de kinderen is, die alles feilloos oppikken? Die gaan ook mee in die overtuigingen en zeggen tegen zichzelf: Ik ben anders, ik hoor er niet bij, mensen snappen mij niet etc. En ze zakken steeds dieper weg en kruipen in hun schulp. En gaan wezenloos staren en ogen afwezig.
Ze gaan steeds minder praten want wat heeft het voor zin, ik wordt toch niet begrepen, ik ben toch anders.
Of ze doen juist het tegenover gestelde en worden razend. Ze geven een grote mond, slaan op de tafel en in het ergste geval andere kinderen of zelfs de leerkracht en/of ouders. Dit alleen maar vanuit frustratie en onmacht omdat ze niet begrepen worden. Ze willen gehoord en gezien worden!
En wat krijgen ze dan? Straf! Alsof het al geen straf genoeg is om niet begrepen te worden, onder gewaardeerd te worden, dat mensen de moeite niet willen nemen om anders te gaan denken... weer te gaan voelen... weer te gaan leven vanuit het hart... Op deze manier krijgen ze alleen nog maar een schop na.

Ga eens anders met kinderen om, ga eens open staan voor een andere manier van omgaan met.... wedden dat deze kinderen en jijzelf open bloeien?!
Geef kinderen een kans!
Kinderen zijn niet hun autisme... ze hebben het... Kijk eens achter het autisme [ of welke diagnose ook]... durf daar eens te kijken ... op dat punt ontmoeten jij en je kind elkaar echt! De rest valt dan allemaal weg.

Laten we eens stoppen met alles en iedereen te veroordelen en in hokjes te zetten... haal onze kinderen én jezelf uit de gevangenis!
Een groter cadeau kun je je kind en jezelf niet geven!

Hartegroet, Irma Suijkerbuijk.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.