Spring naar inhoud

Wat zijn gedachten nu eigenlijk? En waarom zijn er zoveel gedachten op een dag?

Gedachten zijn opgebouwd uit energie. Het zijn signalen van de ziel en het onderbewustzijn.
De ziel heeft een hogere frequentie en trilling dan het fysieke lichaam.
Het brein heeft een trilling dat tussen hoog en laag in ligt.
Je kunt het brein zien als een brug tussen de hogere en lagere frequentie.
Het is eigenlijk een vertaalmachine.
De hele dag vertaalt het brein de signalen van energie die het aangereikt krijgt.
Dit gaat razendsnel en is niet bij te houden. Je kunt hier geen controle over uitoefenen. [ Ook al proberen we dat vaak wel.]

Gedachten helpen ons om de informatie, die belangrijk is, om te zetten in een lagere aardse frequentie zodat we onze ziellessen kunnen leren en dus de hogere frequentie kunnen begrijpen, het tastbaarder te kunnen maken.
Informatie komt altijd eerst vanuit het energetisch veld en wordt dan vertaald zodat we het aards snappen en ernaar kunnen handelen.

We zijn het verleerd om volledig naar onze intuïtie en zielenergie te luisteren en daarop te vertrouwen. Gedachten zijn dus eigenlijk een handig hulpmiddel.
Zie het maar als een computer. Je typt wat in op je toetsenbord, iets in het brein van de computer wordt geactiveerd, et voíla daar verschijnen de woorden op je scherm.

Er ontstaat een gevoel of ingeving [subtiele informatie, hoog frequent] wat omgezet wordt in een gedachte [via het brein; hoog-laag frequent]. 
De gedachte geeft een bepaald gevoel. Dat gevoel spoort je aan om er iets mee te doen. Om datgene wat geleerd wil worden te zien, te horen, te ervaren, te handelen, om vervolgens vrij te laten.
En zo begint de cyclus steeds weer opnieuw.
Zijn er verstoringen in die cyclus dan loopt de computer vast en kan het gedachten herhalen en herkauwen. Om vervolgens volledig vast te kunnen lopen in gedachten en alleen nog maar in het hoofd te zitten.
De oplossing is niet je gedachten negeren maar om datgene wat de verstoringen veroorzaakt te verwijderen, te repareren of wat er op dat moment nodig is.

Achter gedachten gaat zoveel meer schuil dan de meeste mensen denken.
Het is een prachtig systeem om je te helpen je leven te leven zoals je dat gekozen hebt voordat je naar de aarde kwam.
Het omvat de lessen van je ziel, de vorige levens, de interactie met mensen en nog veel meer.

Als mensen zeggen: ‘Negeer je gedachten.’ Wordt er eigenlijk gezegd: ‘Verloochen jezelf, verloochen datgene wat je hier komt doen op aarde. Luister niet naar wat je ziel je aangeeft. Negeer de signalen.’

Moet je dan naar elke gedachte luisteren? Nee, zeker niet. Je mag leren te onderscheiden wat nodig is op dat moment en wat niet. Welke gedachte van jou is en welke niet.

Er bestaat namelijk ook nog zoiets als een collectief gedachteveld waar mensen vaak met hun hoofd in ‘wonen’. 
Dit collectieve gedachteveld omvat alle gedachten van alle mensen en andere aardbewoners.
Maar daar over misschien een andere keer.

Lieve mensen, nodig je gedachten uit om je te helpen de informatie van je ziel te begrijpen.
Wordt niet boos op je gedachten, veroordeel ze niet, laat ze er gewoon zijn en wees dankbaar voor dat prachtige hulpmiddel.

Hele fijne dag en wees lief voor jezelf.

Veel liefs,
Irma Suijkerbuijk. 
Praktijk Dyami.

Copyright © 2018 Praktijk Dyami. All rights reserved.

Een diagnose kan rust geven omdat datgene wat je kind "mankeert" een naam krijgt, waardoor het een plekje gegeven kan worden. Er wordt dan het een en ander duidelijk en puzzelstukjes vallen op hun plaats. Maar het kind is nog steeds hetzelfde kind, met hetzelfde gedrag en karakter ongeacht hoeveel stempels of diagnoses het krijgt.

Als we op een andere manier naar kinderen kijken, werkelijk kijken, vanuit ons hart, dan zouden we weten hoe met ze om te gaan en zijn al die behandelplannen en protocollen en regels nauwelijks of in verminderde mate nodig, of er nu wel of geen diagnose is.

Als we nu eens tijd en aandacht, energie, en geld stoppen in het kijken naar het kind, naar die het werkelijk is, i.p.v de focus te leggen op wat er  "mis" zou kunnen zijn, dan zou dat heel wat tijd geld en energie besparen in de zorg en andere hulpverlening.

De impact die het op het kind heeft, alle onderzoeken en testen, alle afspraken bij zo'n instantie, het wéér moeten praten met iemand, kan vermindert worden door 100% open te gaan staan voor het kind. Te luisteren naar het kind, te zien welke talenten en gaves het kind bezit, de wijsheid en kennis die het meegebracht heeft naar aarde. Waarom gedraagt het kind zich zoals het zich gedraagt? Wat wil het ons zeggen? Te luisteren naar de ouders en niet alles volgens het boekje af willen handelen, en datgene wat de ouders inbrengen meteen van tafel vegen alsof het vuil is. Vaak dragen ouders hele goede ideeën aan, zij kennen hun kind immers het beste.
Kijk als hulpverlener eens naast je comfort zone, naast de theorie, naast datgene wat je geleerd hebt en behandel het kind als een volwaardig mens van onze maatschappij. Behandel het niet alsof het niks kan en of het niks waard is. 

Onze kinderen zijn de toekomst wordt er gezegd... hoe dan?! Zolang wij ze blijven behandelen als we nu doen, zolang wij geen begrip tonen voor datgene waarvoor zij hier op aarde zijn gekomen, geen begrip tonen voor wie zij werkelijk zijn, ze in hokjes blijven stoppen, niet verder kijken dan onze neus lang is.... is er dan wel een toekomst voor onze kinderen? Ze worden onderdrukt met allerlei medicatie, waardoor veel kinderen als zombie door het leven gaan, nauwelijks nog beseffend wat ze aan het doen zijn. Of ze belanden onterecht in de psychiatrie omdat de zogenaamde hulp instanties verzaken te doen wat ze behoren te doen, maar zichzelf wel op de borst kloppen omdat ze het volgens eigen zeggen zo goed doen... Tja, ze hebben netjes alle regeltjes en protocollen gevolgd, volgens de ethiek, netjes de boekjes er op open geslagen en toegepast... maar kijk maar eens links en rechts om je heen, luister naar de ouders op het schoolplein, luister naar je buren, naar je vrienden en vriendinnen, dan weet je dat de instanties het absoluut niet zo goed doen als er beweert wordt en dat ze grote steken laten vallen ten koste van onze kinderen.

Het wordt tijd dat we op gaan staan voor onze kinderen. Onze kinderen een stem geven. Ons niet zo gauw uit het veld laten slaan omdat we opkijken tegen de mensen die er voor geleerd hebben en zich psycholoog of psychiater mogen noemen. Het is jouw kind! Het kind heeft jullie uitgekozen als ouders, dat is niet voor niks! Je mag best je mond open doen als je het ergens niet mee eens bent. Je mag best weigeren om je kind medicatie te geven als je daar niet achter staat, ook al zijn er dan scholen die dan dreigen met het feit dat ze jouw kind dan niet aan kunnen nemen. Laat je niet bedreigen! Laat je niet in een hoek duwen, sta op voor je kind[eren]! Als je als ouders zijnde al niet eens mag laten weten hoe je er werkelijk over denkt, hoe moet het kind zich dan wel niet voelen?! Die durft dan ook niet meer... of het vervalt in wat ze dan zo mooi noemen "on- aangepast" gedrag... Wie past zich hier nu niet aan? Het kind... of de school/instanties?....

Onze kinderen schoppen tegen al deze systemen aan omdat ze weten en aan alles voelen dat dit niet bij hun past, dat het zo niet langer kan, dat er grote en drastische veranderingen dienen plaats te vinden.
In plaats van lijdzaam toe te zien en maar mee te gaan in de kudde, schop ik lekker met deze kinderen mee, net zolang tot de ogen open gaan en er meer mensen wakker gaan worden. Doe jij ook mee? Maak je sterk voor de kinderen en de toekomst, ga 100% achter je kind[eren] staan en laat je niet zomaar van alles voorschotelen. Vertrouw op je intuïtie en je moeder/vader instinct en geef je kind een toekomst!

Hartegroet, Irma Suijkerbuijk. 
Praktijk Dyami.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.

Gezichtsuitdrukking en lichaamstaal, gecombineerd met energie...

Een kind met PDD-NOS [ een aanverwant van Autisme] heeft veel moeite met hoe mensen iets bedoelen. Ze nemen datgene wat we zeggen vaak letterlijk. Als je bijvoorbeeld tijdens het eten zegt: "Ruim nu je kamer eens op" ... dan zal het kind opstaan en zich naar zijn kamer begeven, want je zegt toch dat het NU moet?! Wees dus alert en bewust op wat je zegt en hoe je het zegt.
Daarbij is het ook erg belangrijk om een duidelijke gezichtsuitdrukking [naast beelden] te gebruiken om je woorden extra duidelijk te maken. 
Als je bijvoorbeeld een grapje maakt, laat dan zien dat je lacht, zodat het kind gaat herkennen dat het een grapje is, dat het niet letterlijk bedoelt wordt.

Wees bewust van je lichaamstaal en de energie die je uitstraalt. 
Een kind in het algemeen, maar zeker kinderen met diagnoses, hebben het haarfijn door als jij iets zegt, maar het anders bedoelt. Ze raken daarvan ook in de war. Kinderen lezen en reageren op energie, op datgene wat je werkelijk bedoelt. 

Deze kinderen houden geen achter deurtjes open, ze zijn recht door zee. Dit kan soms voor onaangename verrassingen zorgen. Onze dochter zei bijvoorbeeld eens op 4 jarige leeftijd tegen een leerkracht van groep 7, terwijl ze haar voor het eerst op het schoolplein zag: "Ik vind jou een trut!" En dit kwam er ook echt met kracht uit, recht uit haar hart. Ik als moeder stond natuurlijk met het schaamrood op de kaken, maar inwendig wist ik dat ze gelijk had. Het klopte precies. Deze leerkracht was alles behalve puur en eerlijk en straalde negatieve energie uit. Ik hoorde later ook dat de meeste kinderen die haar als leerkracht hadden heel vaak ziek waren, niet naar school wilden, klaagden over buik en hoofd pijn. Toen ze later bij deze juf in de klas kwam, was zij natuurlijk doelwit en kreeg ze vanuit wraak, ook al waren er jaren verstreken, steeds straf en preken over haar heen. Onze dochter was zo dapper dat ze het gewoon over haar heen liet komen, want beter preken en straf dan niet eerlijk zijn. Ze nam het zelfs heel vaak op voor haar klasgenootjes... ook al had ze nauwelijks contact met hun, en werd ze vaak gepest, liever zij een preek dan haar klasgenoten.
Later werd ook duidelijk dat deze juf vroeger erg gepest was en ze was daardoor erg dik geworden. Dit heeft ze nooit verwerkt en waarschijnlijk tot op de dag van vandaag zal ze zich uiten naar kinderen. Ze heeft immers een machtspositie als leerkracht... helaas.

Onze dochter had dit, hoe klein ze ook nog was, al haarfijn door en tiggerde haar door te zeggen dat ze haar een trut vind.
Als we het eens anders bekijken kunnen we concluderen dat ze die leerkracht eigenlijk probeerde te helpen om bepaalde dingen te gaan verwerken, door datgene wat vastgezet was in de energie weer te laten gaan stromen. Vaak zijn daar drastische maatregelen voor nodig. En de waarheid is hard en confronterend.

In onze maatschappij worden dit soort dingen niet getolereerd, want je bent dan brutaal en verdient straf.
Kinderen raken hierdoor alleen maar meer in de war. Ze was toch eerlijk? Wat heb ik dan fout gedaan?
Ik heb als moeder zijnde met mijn dochter van 4 erover gepraat. Ik heb haar gezegd dat ze helemaal gelijk had en ook eerlijk was, maar dat de mensen hier nog niet aan toe zijn en dat ze dan beter als ze zoiets voelt het beter in gedachten kan zeggen, dat het via de energie ook wel bij diegene terecht komt en dat ze het dan later tegen mij of papa zal zeggen, zodat ze zich wel kan uiten.

Het is triest dat je je kind eigenlijk moet leren om de mond te houden, niet eerlijk te zijn, je steeds maar weer te moeten aanpassen. Juist bij kinderen die een diagnose hebben, bijvoorbeeld PDD-NOS, die toch al terug getrokken zijn, afwachtend en angstig zijn... eigenlijk leer je ze om nog meer in de schulp te kruipen. Vervolgens willen we die kinderen weer helpen uit de schulp te komen... Hoe verwarrend is dat? Wat willen die mensen nou?? Wat verwachten ze nou van mij??

Hier komt dan ook de overtuiging vandaan dat ze toch nooit iets goed doen...ik zit in mijn schulp, dat is wat ze mij leren... maar het is niet goed... ik moet uit mijn schulp komen, trek vervolgens mijn mond open... dat is niet goed.... 
Wees gewoon eerlijk, begripvol, en verdraagzaam en vooral duidelijk op een oprechte manier.
Laat al die oude opvoed methodes eens voor wat ze zijn, ze ze zijn niet voor niks oud! 
Ze passen niet meer bij deze kinderen.

Leer kinderen dat het okay is om zichzelf te zijn!
Leer ze dat jij het pijnlijk vind om te horen, en dat je liever hebt dat ze dat niet op het schoolplein zegt waar iedereen het kan horen, omdat ze daar een schaamte en angst gevoel van krijgt, maar dat je eens zult kijken wat je met die informatie kunt doen. Misschien had deze leerkracht onze dochter beter uit kunnen leggen dat ze dat al heel vaak gehoord had, vroeger toen ze gepest werd, en dat doordat ze dat nu zo plompverloren zei dat nare en verdrietige gevoel weer naar boven kwam.
Op die manier leer je het kind dat het zichzelf mag zijn, leer je dat het zich mag uiten, leer je het kind dat alle gevoelens er mogen zijn, zowel van het kind als van de volwassene, en dat er dan ook nog iets gedaan wordt met die informatie, of althans dat het op zijn minst geprobeerd wordt. Dat is zo ontzettend waardevol voor het kind en uiteindelijk ook voor jezelf.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.