Spring naar inhoud

Welke boodschappen worden ons aangereikt in de huidige situatie?

Vertraag! Slow Down!

Kijk naar wat écht prioriteit heeft in je leven en blijf niet massaal doorrennen om de kudde maar bij te houden, om maar te doen wat een ander doet.... vertraag.... laat de kudde maar doorgaan... En bewandel je eigen pad...kijk om je heen.... Wat zie je? Wat hoor je... wat ruik je... Wat proef je? Wat weet je?
Wat vertellen je kinderen je?

Luister

Luister… Luister naar de stilte die is ontstaan, voel de vredige energie, de rust… stap uit het gejaagde leven…
Als iedereen, op zijn/haar tijd, de kudde verlaat, blijven er individuen over.
Die individuen kunnen dan hun kwaliteiten aanspreken om de ander te helpen, ieder vanuit de eigen velden met zijn/haar oorsprong en maakt vandaar uit verbinding met de ware zelf in de ander.
Dan is er eenheid… massa en kudde zijn geen eenheid maar een op hol geslagen zooitje en chaos creërend.
We vertrouwen dan niet meer op onze unieke zelf.

Wees een voorbeeld

Kom tot stilstand en adem! Vertrouw op jezelf! Wees hierin een voorbeeld.

Neem verantwoording voor je eigen ruimte… minimaal anderhalve meter afstand tussen jou en de ander, zodat je lichtlichamen kunnen ademen en hou die lichamen schoon.
Schoon van energieën van de ander, de uitstoot van de energieën van de ander, schoon van het collectief.
Niet alleen nu, maar altijd, elke dag opnieuw.

Welke bijdrage lever jij?

Ga jezelf herontdekken. Wie ben je nu eigenlijk? Welke bijdrage lever jij aan jezelf en het grote geheel? Waarom ben juist jij hier nu op aarde?

Kijk eens met andere ogen en zie de rijkdom die we hebben, en de vanzelfsprekendheid om alles voorhanden te hebben.... voel je daar dankbaar voor.

Oude programma's sluiten

Hamsteren ontstaat uit in tekorten en angst denken/leven.
Dit is 3D denken en angst wat loskomt uit moeder aarde en de mens.
Dit zijn hele oude programma's en conditioneringen en worden versneld gesloten, herzien en opgeruimd.
Dit is nodig zodat we de shift kunnen maken naar wat men noemt ‘de nieuwe wereld’.
Die zielen in menselijke vorm doen precies wat ze moeten doen om dit zichtbaar te maken en ons allemaal te reflecteren wat ook, misschien in restanten, nog aanwezig is in onszelf.
We hebben een mening, invulling, oordeel over de ander, maar wat zegt dit over jezelf? Welke angst en paniek leeft er nog in jou? Ben je bijvoorbeeld bang dat je tekort komt omdat de ander ‘alles’ neemt en er niks meer is voor jou en je dierbaren? Of vertrouw je op overvloed?
Wat leeft er nog in jou met betrekking tot deze oude thema's en mag ook vrij gelaten worden? Zodra dat vrij is, heeft het geen negatieve invloed meer in al je lichamen en is er weer ruimte voor je essentie energie en licht om door te stromen.

Zet je angst - en tekortbril af

Zet je angst en tekortbril af en help de ander hetzelfde te doen, zodat zij ook om zich heen kunnen kijken, letterlijk door een ander venster, waardoor zij ook overvloed gaan leren zien.
Compassie is hier het sleutelwoord, samen met balans en verbinding vanuit het hart.

Samen

Laten we samen groeien en bloeien en onze talenten en gaven, die we allemaal van nature hebben meegekregen, gebruiken en inzetten, voor onszelf en het AL.🙏🌏

Liefs, Irma Suijkerbuijk 

Een nood oproep van moeder aarde, doorgekregen en geschreven op 7 januari 2020:

Zien jullie de signalen niet die ik afgeef?
Horen jullie niet wat ik roep?
Voelen jullie niet wat ik voel?

Jullie zijn mij, met zijn allen, aan het verwoesten en jezelf met mij!

De bosbranden vernietigen niet alleen de levende bomen, planten en vele andere levende wezens, maar het ontneemt mij de adem.
Welk signaal geef ik hiermee af?
Ik sta in brand! Ik stik!
Ik stik onder jullie, letterlijk en figuurlijk onder jullie voeten en jullie bewandelen mij elke dag alsof er niks aan de hand is.
Het is alsof je over je moeder heenloopt die half dood ligt te gaan en het je niks interesseert.

Ik draag jullie, ik geef jullie alles wat jullie nodig hebben om te kunnen leven op deze planeet.
En dan ga je zo klakkeloos om met je oermoeder?

Natuur wordt vernietigd om maar te kunnen bouwen, voor woongenot, om wegen aan te leggen en voor wat al niet meer.
Het leven in de natuur wordt gewoon vermoord, net als jullie mensen elkaar vermoorden.

Er wordt gebeden om regen om de bosbranden te stoppen, waarvoor mijn grote dank!🙏
Maar vergeet niet te bidden voor de werkelijke oplossing.... alleen de brand blussen, is als een pleister op de wonde. 😔
Het is als symptoom bestrijding, net als jullie met jullie stoffelijk lichaam doen.

Wordt wakker alsjeblieft.
Zie, hoor, voel mijn signalen.
Zonder mij zal alles verdwijnen!

Er zijn gelukkig al veel mensen die zich herinneren wie zij zijn en steken het licht in zichzelf aan, waardoor ze de ander ook weer helpen het licht in zichzelf en IN MIJ aan te steken.
Zij brengen licht in de duisternis en doorzien de illusie.
Dank jullie wel daarvoor!🥰

Ga daar alsjeblieft mee door.
Hoe meer licht er in jezelf ontstaat, hoe meer licht er verankert wordt in mij, hoe meer ik kan blijven leven.
Schijn je licht op oplossingen!
Schijn je licht op datgene wat echt belangrijk is. Schijn je licht zodat de ander ook wakker kan worden en bij kan dragen aan leven. 💎

Kijk met de ogen van je ziel en spreek met de stem van je hart.

Blijf liefde en licht sturen en alle mooie liefdevolle intenties en creëer met elkaar leven, in plaats van dood.

Mijn dank is groot,
Gaia, jullie oermoeder.

---

Ik kon niet anders dan gehoor geven aan haar nood oproep. Ik geef het dan ook met veel liefde door,
Irma Suijkerbuijk. ❤

Gaia/moeder Aarde

Tegenwoordig vliegen de stickers en etiketten en diagnoses je om de oren.
Zijn deze diagnoses terecht? In veel gevallen niet.
Laten we eens op een andere manier naar autisme kijken.

Als je contact probeert te maken met een kind met autisme lukt dat vaak niet, of het is erg moeilijk om het kind te doorgronden.
Snapt hij/zij wel wat ik zeg of wat ik bedoel?
Het is nauwelijks af te lezen aan de lichaamstaal en gezichtsuitdrukking, dus laten we het meestal maar zo.
Daar laten wij ouders, leerkrachten, opa's, oma's en andere mensen in de omgeving eigenlijk al een mooie kans liggen om werkelijk contact te maken.
Om werkelijk het kind te doorgronden.
Bekijk het eens op een andere manier, bekijk het kind eens met andere ogen, probeer je eens te verplaatsen in het kind.
Wat hebben deze kinderen ons te vertellen, wat komen ze ons leren?

Als we nu eens proberen om vanuit ons hart te luisteren en te kijken naar het kind.
Hetgeen we geleerd hebben, hoe contact eigenlijk hoort te zijn volgens de maatschappij eens loslaten, even naast ons zetten.
Leer jezelf een andere manier aan om te communiceren en geef het niet zo snel op.

Een kijkje in de wereld van iemand met Autisme [ en andere diagnoses]:
Deze kinderen zijn naar aarde gekomen om juist ons weer opnieuw verbinding te laten maken met ons hart
Het kind denkt niet op onze manier, op de manier waarop wij het gewend zijn, die fase is het allang voorbij. Hij vind dat ook maar onzin en een hoop gedoe. Ze weten dat het allemaal veel sneller kan. Bijvoorbeeld door energie overdracht.
Als gevolg daarvan krijgt hij ontzettend veel prikkels naar binnen, naast dat deze kinderen vaak hoog gevoelig zijn, die hij nauwelijks kan verwerken.
Deze kinderen "lezen" onze energie, moeten dat eerst verwerken, dan moeten ze nog verwerken wat wij tegen hun zeggen, dan moeten ze nog snappen wat er gezegd wordt, dat moet weer vertaald worden naar de manier waarop hun "denken", dan moeten ze nog ten uitvoer brengen wat er van hun verwacht wordt.... pfff als je het zo leest zie je dat het eigenlijk heel druk is in het systeem en dan ben ik nog niet eens volledig.

Hoe kunnen we deze prachtige kinderen helpen:
Door te gaan zien wie ze werkelijk zijn.
Door te accepteren dat zij ons iets te leren hebben. En niet als ouders denken dat wij alleen maar de kinderen iets moeten leren... juist onze kinderen hebben ons heel veel te leren. Durf daar voor open te gaan staan. Laat oude patronen en gedachten eens los.
Laten we ons best doen om VANUIT ONS HART contact te maken.
Geduld hebben. Als je iets zegt probeer dan terwijl je het woord uitspreekt een plaatje erbij te bedenken... bijvoorbeeld auto... zie een auto in je gedachten voor je... deze kinderen pikken dat beeld op en snappen zo heel goed wat je bedoelt. Zij geven geen betekenis aan woorden. Om woorden te snappen zijn er dus beelden bij nodig.
Begrijpen dat kinderen eerst moeten verwerken voordat ze doen wat er tegen hun gezegd of van hun gevraagd wordt. Ga dan ook niet een heel verhaal of preek houden tegen je kind, want het is dan nog bij de eerste zinnen om dat een plekje te geven om te snappen wat er gezegd wordt, tussendoor wordt het ook nog eens afgeleid door allerlei andere prikkels, en zal de rest niet horen. Of het hoort alleen het laatste... hoe dan ook het verhaal wat je verteld komt niet binnen zoals je zou willen.
Gebruik korte en duidelijke zinnen, het liefst met in gedachten beelden erbij. Desnoods herhaal je het nog een keer.
Biedt het kind structuur en duidelijkheid en zorg ervoor dat het niet te maken krijgt met plotselinge veranderingen want dat kunnen ze niet verwerken en zullen dan alleen maar opstandig reageren.

Hoe maak je contact vanuit het hart:
Probeer maar eens rustig adem te halen, doe je ogen dicht en VOEL wat er gebeurt. Laat je gedachten er maar gewoon zijn, maar probeer te focussen op je hart. En maak daarvandaan dan eens contact met het hart van het kind... wedden dat jullie beider harten een sprongetje zullen maken?! Een sprongetje van herkenning. En wees dan eens heel stil en luister naar wat jouw kind je te vertellen hebt. Doe datgene wat je hoort of ziet niet af als verbeelding, want daarmee doe je én jezelf én je kind enorm tekort en pijn.

Wat zullen de kinderen blij zijn als mensen dit gaan snappen. Dat ze gaan snappen dat ze niet zomaar en met een behoorlijke moeilijke taak naar aarde zijn gekomen, ze het nog eens extra moeilijk worden gemaakt in onze maatschappij en verouderde systemen, wetende wat ze te wachten stond.
Petje af voor deze dappere kinderen, ga er maar aan staan.
Zelf is het vaak al moeilijk om je staande te houden in de maatschappij en als je dan ook nog een beperking/stoornis hebt, wat ik liever niet zo noem, maar het juist zie als een VERRIJKING, en je wordt dan ook nog eens niet begrepen, buiten gesloten, vaak ook gepest, in een hokje gestopt, kunnen we dan eens in gaan zien hoe moedig deze kinderen zijn? Wat een grootsheid en een wijsheid en kennis deze kinderen bezitten? Daar lopen we met z'n allen zo hard aan voorbij...
En waarom? Omdat we bang zijn om te luisteren naar wie wij werkelijk zijn, omdat als we naar deze kinderen kijken eigenlijk onszelf zien. Wij durven niet naar onze eigen prachtige ziel, ons mooie wezen te kijken. Wij durven de liefde niet te omarmen, geconfronteerd te worden met ons Ware Zelf en leven dus liever oppervlakkig en laten ons als vee opdrijven in grote kuddes en delen links en rechts wat stickers en stempels uit alsof het niks is. En dan heb ik het nog niet eens over de medicatie die als snoepjes uitgedeeld worden.

Niet alleen instanties doen het, ook scholen, en ouders. Ze gaan ook mee in dat het kind anders is en benoemen dat ook regelmatig.
Hoe denk je dat het voor de kinderen is, die alles feilloos oppikken? Die gaan ook mee in die overtuigingen en zeggen tegen zichzelf: Ik ben anders, ik hoor er niet bij, mensen snappen mij niet etc. En ze zakken steeds dieper weg en kruipen in hun schulp. En gaan wezenloos staren en ogen afwezig.
Ze gaan steeds minder praten want wat heeft het voor zin, ik wordt toch niet begrepen, ik ben toch anders.
Of ze doen juist het tegenover gestelde en worden razend. Ze geven een grote mond, slaan op de tafel en in het ergste geval andere kinderen of zelfs de leerkracht en/of ouders. Dit alleen maar vanuit frustratie en onmacht omdat ze niet begrepen worden. Ze willen gehoord en gezien worden!
En wat krijgen ze dan? Straf! Alsof het al geen straf genoeg is om niet begrepen te worden, onder gewaardeerd te worden, dat mensen de moeite niet willen nemen om anders te gaan denken... weer te gaan voelen... weer te gaan leven vanuit het hart... Op deze manier krijgen ze alleen nog maar een schop na.

Ga eens anders met kinderen om, ga eens open staan voor een andere manier van omgaan met.... wedden dat deze kinderen en jijzelf open bloeien?!
Geef kinderen een kans!
Kinderen zijn niet hun autisme... ze hebben het... Kijk eens achter het autisme [ of welke diagnose ook]... durf daar eens te kijken ... op dat punt ontmoeten jij en je kind elkaar echt! De rest valt dan allemaal weg.

Laten we eens stoppen met alles en iedereen te veroordelen en in hokjes te zetten... haal onze kinderen én jezelf uit de gevangenis!
Een groter cadeau kun je je kind en jezelf niet geven!

Hartegroet, Irma Suijkerbuijk.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.