Spring naar inhoud

Mezelf moed inpraten om in het donker naar boven te gaan...

Ik ben zes jaar, als ik na vele mitsen en maren, uitstellen en gesmeek of iemand alsjeblieft met me mee naar boven wil, mezelf moed inpraat om in het donker naar boven te gaan.
Als ik in de opening van mijn slaapkamerdeur sta, volgt er eerst een ritueel. Dit ritueel heb ik mezelf dwangmatig aangeleerd, om me veilig(er) te voelen.
Eén, twee, drie… met drie grote sprongen door mijn slaapkamer naar het matje wat onder mijn wastafel ligt.
Even op adem komen en dan vanaf het matje op het voeteneind van mijn bed springen. Gauw, gauw, gauw, omhoog klimmen en onder de dekens gaan liggen.

Elke avond en elke nacht....

Daar lig ik dan, de dekens hoog opgetrokken tot aan mijn kin.
Angstig kijk ik mijn kamer door. Mijn ademhaling gaat snel. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel.
Elke avond en nacht is het weer hetzelfde, er komen hele andere werelden tot leven, en niemand anders binnen het gezin, kan het waarnemen.

Hopelijk zien ze me niet...

Oh nee! Daar zijn ze weer! Massaal komen ze uit mijn kledingkast en onder mijn bed vandaan.
Ik trek de dekens tot over mijn neus. Hopelijk zien ze me niet.
Mijn ogen volgen de schaduwen die door mijn slaapkamer zweven en door de muren lijken te verdwijnen.
Gezichten komen boven mijn gezicht hangen en kijken mij indringend aan. Ik durf mijn ogen niet te sluiten, bang voor wat er komen gaat.
Wegkijken kan ik ook niet, er zit maar één ding op en dat is blijven kijken.
De één na de ander hangt boven mijn gezicht.

De tranen staan in mijn ogen...

Een onbehagelijk gevoel bekruipt mij, als verschillende energieën door mijn lichaam reizen.
Het voelt alsof ze mijn fysieke cellen aan de kant schuiven en voor zich uit duwen.
Een zeer onrustig gevoel betreedt mijn hart.
Mijn maag draait zich om.
De tranen staan in mijn ogen.
Mijn hoofd bonkt.
Mijn keel wordt dicht geknepen.

In gedachten roep ik heel hard: ‘Wat moeten jullie van mij! Ga weg! Ga weg! Ga weg!’
Ze trekken zich er niks van aan en gaan door waarmee ze bezig zijn.

Wachten...

Voor mijn gevoel, duurt dit uren.
Het enige wat ik kan doen is op mijn rug liggen en wachten tot het over gaat.

Zo plotseling als “ze” kwamen, zo plotseling verdwenen ze ook weer.

Zwaar vermoeid...

Een paar onrustige slaapuren volgde… om de volgende ochtend weer zwaar vermoeid aan de (school-)dag te beginnen.

Herkenbaar?

Herkenbaar voor jezelf of je kind(eren)?
Neem het alsjeblieft serieus! 🙏 
Doe het niet af als lariekoek of fantasie, daar is hij/zij niet mee geholpen.😌
Ook al kun jij het zelf misschien niet waarnemen, wil het niet zeggen dat het er niet is.
Uit eigen ervaring weet ik hoe angstig het is en vooral als je niet begrepen wordt.

Ik help al jaren kinderen en volwassenen met dit thema en wil jullie ook graag helpen.

Ondersteuning nodig?

Heb jij ondersteuning nodig om je kind(eren) te helpen begrijpen?
Heeft je kind hulp nodig om de angst te verminderen?
En jijzelf?

Je kunt contact opnemen via: https://www.praktijkdyami.nl/contact/

Weet je niet zeker of ik iets kan betekenen? Neem ook dan gerust contact op.

Copyright © IrmaSuijkerbuijk

Gezichtsuitdrukking en lichaamstaal, gecombineerd met energie...

Een kind met PDD-NOS [ een aanverwant van Autisme] heeft veel moeite met hoe mensen iets bedoelen. Ze nemen datgene wat we zeggen vaak letterlijk. Als je bijvoorbeeld tijdens het eten zegt: "Ruim nu je kamer eens op" ... dan zal het kind opstaan en zich naar zijn kamer begeven, want je zegt toch dat het NU moet?! Wees dus alert en bewust op wat je zegt en hoe je het zegt.
Daarbij is het ook erg belangrijk om een duidelijke gezichtsuitdrukking [naast beelden] te gebruiken om je woorden extra duidelijk te maken. 
Als je bijvoorbeeld een grapje maakt, laat dan zien dat je lacht, zodat het kind gaat herkennen dat het een grapje is, dat het niet letterlijk bedoelt wordt.

Wees bewust van je lichaamstaal en de energie die je uitstraalt. 
Een kind in het algemeen, maar zeker kinderen met diagnoses, hebben het haarfijn door als jij iets zegt, maar het anders bedoelt. Ze raken daarvan ook in de war. Kinderen lezen en reageren op energie, op datgene wat je werkelijk bedoelt. 

Deze kinderen houden geen achter deurtjes open, ze zijn recht door zee. Dit kan soms voor onaangename verrassingen zorgen. Onze dochter zei bijvoorbeeld eens op 4 jarige leeftijd tegen een leerkracht van groep 7, terwijl ze haar voor het eerst op het schoolplein zag: "Ik vind jou een trut!" En dit kwam er ook echt met kracht uit, recht uit haar hart. Ik als moeder stond natuurlijk met het schaamrood op de kaken, maar inwendig wist ik dat ze gelijk had. Het klopte precies. Deze leerkracht was alles behalve puur en eerlijk en straalde negatieve energie uit. Ik hoorde later ook dat de meeste kinderen die haar als leerkracht hadden heel vaak ziek waren, niet naar school wilden, klaagden over buik en hoofd pijn. Toen ze later bij deze juf in de klas kwam, was zij natuurlijk doelwit en kreeg ze vanuit wraak, ook al waren er jaren verstreken, steeds straf en preken over haar heen. Onze dochter was zo dapper dat ze het gewoon over haar heen liet komen, want beter preken en straf dan niet eerlijk zijn. Ze nam het zelfs heel vaak op voor haar klasgenootjes... ook al had ze nauwelijks contact met hun, en werd ze vaak gepest, liever zij een preek dan haar klasgenoten.
Later werd ook duidelijk dat deze juf vroeger erg gepest was en ze was daardoor erg dik geworden. Dit heeft ze nooit verwerkt en waarschijnlijk tot op de dag van vandaag zal ze zich uiten naar kinderen. Ze heeft immers een machtspositie als leerkracht... helaas.

Onze dochter had dit, hoe klein ze ook nog was, al haarfijn door en tiggerde haar door te zeggen dat ze haar een trut vind.
Als we het eens anders bekijken kunnen we concluderen dat ze die leerkracht eigenlijk probeerde te helpen om bepaalde dingen te gaan verwerken, door datgene wat vastgezet was in de energie weer te laten gaan stromen. Vaak zijn daar drastische maatregelen voor nodig. En de waarheid is hard en confronterend.

In onze maatschappij worden dit soort dingen niet getolereerd, want je bent dan brutaal en verdient straf.
Kinderen raken hierdoor alleen maar meer in de war. Ze was toch eerlijk? Wat heb ik dan fout gedaan?
Ik heb als moeder zijnde met mijn dochter van 4 erover gepraat. Ik heb haar gezegd dat ze helemaal gelijk had en ook eerlijk was, maar dat de mensen hier nog niet aan toe zijn en dat ze dan beter als ze zoiets voelt het beter in gedachten kan zeggen, dat het via de energie ook wel bij diegene terecht komt en dat ze het dan later tegen mij of papa zal zeggen, zodat ze zich wel kan uiten.

Het is triest dat je je kind eigenlijk moet leren om de mond te houden, niet eerlijk te zijn, je steeds maar weer te moeten aanpassen. Juist bij kinderen die een diagnose hebben, bijvoorbeeld PDD-NOS, die toch al terug getrokken zijn, afwachtend en angstig zijn... eigenlijk leer je ze om nog meer in de schulp te kruipen. Vervolgens willen we die kinderen weer helpen uit de schulp te komen... Hoe verwarrend is dat? Wat willen die mensen nou?? Wat verwachten ze nou van mij??

Hier komt dan ook de overtuiging vandaan dat ze toch nooit iets goed doen...ik zit in mijn schulp, dat is wat ze mij leren... maar het is niet goed... ik moet uit mijn schulp komen, trek vervolgens mijn mond open... dat is niet goed.... 
Wees gewoon eerlijk, begripvol, en verdraagzaam en vooral duidelijk op een oprechte manier.
Laat al die oude opvoed methodes eens voor wat ze zijn, ze ze zijn niet voor niks oud! 
Ze passen niet meer bij deze kinderen.

Leer kinderen dat het okay is om zichzelf te zijn!
Leer ze dat jij het pijnlijk vind om te horen, en dat je liever hebt dat ze dat niet op het schoolplein zegt waar iedereen het kan horen, omdat ze daar een schaamte en angst gevoel van krijgt, maar dat je eens zult kijken wat je met die informatie kunt doen. Misschien had deze leerkracht onze dochter beter uit kunnen leggen dat ze dat al heel vaak gehoord had, vroeger toen ze gepest werd, en dat doordat ze dat nu zo plompverloren zei dat nare en verdrietige gevoel weer naar boven kwam.
Op die manier leer je het kind dat het zichzelf mag zijn, leer je dat het zich mag uiten, leer je het kind dat alle gevoelens er mogen zijn, zowel van het kind als van de volwassene, en dat er dan ook nog iets gedaan wordt met die informatie, of althans dat het op zijn minst geprobeerd wordt. Dat is zo ontzettend waardevol voor het kind en uiteindelijk ook voor jezelf.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.