Spring naar inhoud

Welke boodschappen worden ons aangereikt in de huidige situatie?

Vertraag! Slow Down!

Kijk naar wat écht prioriteit heeft in je leven en blijf niet massaal doorrennen om de kudde maar bij te houden, om maar te doen wat een ander doet.... vertraag.... laat de kudde maar doorgaan... En bewandel je eigen pad...kijk om je heen.... Wat zie je? Wat hoor je... wat ruik je... Wat proef je? Wat weet je?
Wat vertellen je kinderen je?

Luister

Luister… Luister naar de stilte die is ontstaan, voel de vredige energie, de rust… stap uit het gejaagde leven…
Als iedereen, op zijn/haar tijd, de kudde verlaat, blijven er individuen over.
Die individuen kunnen dan hun kwaliteiten aanspreken om de ander te helpen, ieder vanuit de eigen velden met zijn/haar oorsprong en maakt vandaar uit verbinding met de ware zelf in de ander.
Dan is er eenheid… massa en kudde zijn geen eenheid maar een op hol geslagen zooitje en chaos creërend.
We vertrouwen dan niet meer op onze unieke zelf.

Wees een voorbeeld

Kom tot stilstand en adem! Vertrouw op jezelf! Wees hierin een voorbeeld.

Neem verantwoording voor je eigen ruimte… minimaal anderhalve meter afstand tussen jou en de ander, zodat je lichtlichamen kunnen ademen en hou die lichamen schoon.
Schoon van energieën van de ander, de uitstoot van de energieën van de ander, schoon van het collectief.
Niet alleen nu, maar altijd, elke dag opnieuw.

Welke bijdrage lever jij?

Ga jezelf herontdekken. Wie ben je nu eigenlijk? Welke bijdrage lever jij aan jezelf en het grote geheel? Waarom ben juist jij hier nu op aarde?

Kijk eens met andere ogen en zie de rijkdom die we hebben, en de vanzelfsprekendheid om alles voorhanden te hebben.... voel je daar dankbaar voor.

Oude programma's sluiten

Hamsteren ontstaat uit in tekorten en angst denken/leven.
Dit is 3D denken en angst wat loskomt uit moeder aarde en de mens.
Dit zijn hele oude programma's en conditioneringen en worden versneld gesloten, herzien en opgeruimd.
Dit is nodig zodat we de shift kunnen maken naar wat men noemt ‘de nieuwe wereld’.
Die zielen in menselijke vorm doen precies wat ze moeten doen om dit zichtbaar te maken en ons allemaal te reflecteren wat ook, misschien in restanten, nog aanwezig is in onszelf.
We hebben een mening, invulling, oordeel over de ander, maar wat zegt dit over jezelf? Welke angst en paniek leeft er nog in jou? Ben je bijvoorbeeld bang dat je tekort komt omdat de ander ‘alles’ neemt en er niks meer is voor jou en je dierbaren? Of vertrouw je op overvloed?
Wat leeft er nog in jou met betrekking tot deze oude thema's en mag ook vrij gelaten worden? Zodra dat vrij is, heeft het geen negatieve invloed meer in al je lichamen en is er weer ruimte voor je essentie energie en licht om door te stromen.

Zet je angst - en tekortbril af

Zet je angst en tekortbril af en help de ander hetzelfde te doen, zodat zij ook om zich heen kunnen kijken, letterlijk door een ander venster, waardoor zij ook overvloed gaan leren zien.
Compassie is hier het sleutelwoord, samen met balans en verbinding vanuit het hart.

Samen

Laten we samen groeien en bloeien en onze talenten en gaven, die we allemaal van nature hebben meegekregen, gebruiken en inzetten, voor onszelf en het AL.🙏🌏

Liefs, Irma Suijkerbuijk 

Geschreven op 16 maart 2020

Lieve mensen,

Probeer zo min mogelijk in de angst te schieten, hoe moeilijk ook.
Door in angst te leven, verlam je en verzwak je je immuunsysteem.
Probeer goed bij jezelf te blijven, in plaats van mee te gaan in de collectieve hysterie.

Natuurlijk voel je paniek en voel je je overweldigt, nu we massaal drastisch wakker geschud worden en onder andere in gaan zien dat we nergens controle over hebben. En is het onvoorspelbare een groot mysterie waar we de uitkomst niet van kunnen zien.
Natuurlijk is het niet leuk, en dan druk ik me zachtjes uit.😞
Natuurlijk zit je in angst als je dierbare op de IC ligt en ernstig ziek is.🥺
Natuurlijk is het heel erg voor al die mensen die hun fysieke jas achter laten op aarde en verder gaan leven in het vormeloze en wordt de fysieke aanwezigheid gemist en is er grote rouw en veel verdriet.😢
En ga zo maar door....

Maar om juist al deze mensen te helpen, zouden de mensen die niet ziek zijn, goed in hun eigen unieke trilling moeten blijven om een lichtbaken te zijn voor degenen die het ’t hardste nodig hebben.
Door vanuit je eigen huis, letterlijk en figuurlijk want je lichaam is het huis voor je ziel, het licht in jezelf aan te steken, groter te laten opvlammen en brandend te houden 🔥, wordt ook dat opgepikt door het collectief! Alles is immers energie...

Laten we massaal ons licht aansteken!
En laten we dat licht met zijn allen verspreiden om het donker te verlichten en in de schaduw het leven te zien! 🙏

Veel liefde, licht en kracht van mij voor jullie allemaal.🌏

Liefs, Irma Suijkerbuijk. ❤️

Mezelf moed inpraten om in het donker naar boven te gaan...

Ik ben zes jaar, als ik na vele mitsen en maren, uitstellen en gesmeek of iemand alsjeblieft met me mee naar boven wil, mezelf moed inpraat om in het donker naar boven te gaan.
Als ik in de opening van mijn slaapkamerdeur sta, volgt er eerst een ritueel. Dit ritueel heb ik mezelf dwangmatig aangeleerd, om me veilig(er) te voelen.
Eén, twee, drie… met drie grote sprongen door mijn slaapkamer naar het matje wat onder mijn wastafel ligt.
Even op adem komen en dan vanaf het matje op het voeteneind van mijn bed springen. Gauw, gauw, gauw, omhoog klimmen en onder de dekens gaan liggen.

Elke avond en elke nacht....

Daar lig ik dan, de dekens hoog opgetrokken tot aan mijn kin.
Angstig kijk ik mijn kamer door. Mijn ademhaling gaat snel. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel.
Elke avond en nacht is het weer hetzelfde, er komen hele andere werelden tot leven, en niemand anders binnen het gezin, kan het waarnemen.

Hopelijk zien ze me niet...

Oh nee! Daar zijn ze weer! Massaal komen ze uit mijn kledingkast en onder mijn bed vandaan.
Ik trek de dekens tot over mijn neus. Hopelijk zien ze me niet.
Mijn ogen volgen de schaduwen die door mijn slaapkamer zweven en door de muren lijken te verdwijnen.
Gezichten komen boven mijn gezicht hangen en kijken mij indringend aan. Ik durf mijn ogen niet te sluiten, bang voor wat er komen gaat.
Wegkijken kan ik ook niet, er zit maar één ding op en dat is blijven kijken.
De één na de ander hangt boven mijn gezicht.

De tranen staan in mijn ogen...

Een onbehagelijk gevoel bekruipt mij, als verschillende energieën door mijn lichaam reizen.
Het voelt alsof ze mijn fysieke cellen aan de kant schuiven en voor zich uit duwen.
Een zeer onrustig gevoel betreedt mijn hart.
Mijn maag draait zich om.
De tranen staan in mijn ogen.
Mijn hoofd bonkt.
Mijn keel wordt dicht geknepen.

In gedachten roep ik heel hard: ‘Wat moeten jullie van mij! Ga weg! Ga weg! Ga weg!’
Ze trekken zich er niks van aan en gaan door waarmee ze bezig zijn.

Wachten...

Voor mijn gevoel, duurt dit uren.
Het enige wat ik kan doen is op mijn rug liggen en wachten tot het over gaat.

Zo plotseling als “ze” kwamen, zo plotseling verdwenen ze ook weer.

Zwaar vermoeid...

Een paar onrustige slaapuren volgde… om de volgende ochtend weer zwaar vermoeid aan de (school-)dag te beginnen.

Herkenbaar?

Herkenbaar voor jezelf of je kind(eren)?
Neem het alsjeblieft serieus! 🙏 
Doe het niet af als lariekoek of fantasie, daar is hij/zij niet mee geholpen.😌
Ook al kun jij het zelf misschien niet waarnemen, wil het niet zeggen dat het er niet is.
Uit eigen ervaring weet ik hoe angstig het is en vooral als je niet begrepen wordt.

Ik help al jaren kinderen en volwassenen met dit thema en wil jullie ook graag helpen.

Ondersteuning nodig?

Heb jij ondersteuning nodig om je kind(eren) te helpen begrijpen?
Heeft je kind hulp nodig om de angst te verminderen?
En jijzelf?

Je kunt contact opnemen en een afspraak maken via: https://www.praktijkdyami.nl/contact/

Weet je niet zeker of ik iets kan betekenen? Neem ook dan gerust contact op.

Copyright © IrmaSuijkerbuijk

Gezichtsuitdrukking en lichaamstaal, gecombineerd met energie...

Een kind met PDD-NOS [ een aanverwant van Autisme] heeft veel moeite met hoe mensen iets bedoelen. Ze nemen datgene wat we zeggen vaak letterlijk. Als je bijvoorbeeld tijdens het eten zegt: "Ruim nu je kamer eens op" ... dan zal het kind opstaan en zich naar zijn kamer begeven, want je zegt toch dat het NU moet?! Wees dus alert en bewust op wat je zegt en hoe je het zegt.
Daarbij is het ook erg belangrijk om een duidelijke gezichtsuitdrukking [naast beelden] te gebruiken om je woorden extra duidelijk te maken. 
Als je bijvoorbeeld een grapje maakt, laat dan zien dat je lacht, zodat het kind gaat herkennen dat het een grapje is, dat het niet letterlijk bedoelt wordt.

Wees bewust van je lichaamstaal en de energie die je uitstraalt. 
Een kind in het algemeen, maar zeker kinderen met diagnoses, hebben het haarfijn door als jij iets zegt, maar het anders bedoelt. Ze raken daarvan ook in de war. Kinderen lezen en reageren op energie, op datgene wat je werkelijk bedoelt. 

Deze kinderen houden geen achter deurtjes open, ze zijn recht door zee. Dit kan soms voor onaangename verrassingen zorgen. Onze dochter zei bijvoorbeeld eens op 4 jarige leeftijd tegen een leerkracht van groep 7, terwijl ze haar voor het eerst op het schoolplein zag: "Ik vind jou een trut!" En dit kwam er ook echt met kracht uit, recht uit haar hart. Ik als moeder stond natuurlijk met het schaamrood op de kaken, maar inwendig wist ik dat ze gelijk had. Het klopte precies. Deze leerkracht was alles behalve puur en eerlijk en straalde negatieve energie uit. Ik hoorde later ook dat de meeste kinderen die haar als leerkracht hadden heel vaak ziek waren, niet naar school wilden, klaagden over buik en hoofd pijn. Toen ze later bij deze juf in de klas kwam, was zij natuurlijk doelwit en kreeg ze vanuit wraak, ook al waren er jaren verstreken, steeds straf en preken over haar heen. Onze dochter was zo dapper dat ze het gewoon over haar heen liet komen, want beter preken en straf dan niet eerlijk zijn. Ze nam het zelfs heel vaak op voor haar klasgenootjes... ook al had ze nauwelijks contact met hun, en werd ze vaak gepest, liever zij een preek dan haar klasgenoten.
Later werd ook duidelijk dat deze juf vroeger erg gepest was en ze was daardoor erg dik geworden. Dit heeft ze nooit verwerkt en waarschijnlijk tot op de dag van vandaag zal ze zich uiten naar kinderen. Ze heeft immers een machtspositie als leerkracht... helaas.

Onze dochter had dit, hoe klein ze ook nog was, al haarfijn door en tiggerde haar door te zeggen dat ze haar een trut vind.
Als we het eens anders bekijken kunnen we concluderen dat ze die leerkracht eigenlijk probeerde te helpen om bepaalde dingen te gaan verwerken, door datgene wat vastgezet was in de energie weer te laten gaan stromen. Vaak zijn daar drastische maatregelen voor nodig. En de waarheid is hard en confronterend.

In onze maatschappij worden dit soort dingen niet getolereerd, want je bent dan brutaal en verdient straf.
Kinderen raken hierdoor alleen maar meer in de war. Ze was toch eerlijk? Wat heb ik dan fout gedaan?
Ik heb als moeder zijnde met mijn dochter van 4 erover gepraat. Ik heb haar gezegd dat ze helemaal gelijk had en ook eerlijk was, maar dat de mensen hier nog niet aan toe zijn en dat ze dan beter als ze zoiets voelt het beter in gedachten kan zeggen, dat het via de energie ook wel bij diegene terecht komt en dat ze het dan later tegen mij of papa zal zeggen, zodat ze zich wel kan uiten.

Het is triest dat je je kind eigenlijk moet leren om de mond te houden, niet eerlijk te zijn, je steeds maar weer te moeten aanpassen. Juist bij kinderen die een diagnose hebben, bijvoorbeeld PDD-NOS, die toch al terug getrokken zijn, afwachtend en angstig zijn... eigenlijk leer je ze om nog meer in de schulp te kruipen. Vervolgens willen we die kinderen weer helpen uit de schulp te komen... Hoe verwarrend is dat? Wat willen die mensen nou?? Wat verwachten ze nou van mij??

Hier komt dan ook de overtuiging vandaan dat ze toch nooit iets goed doen...ik zit in mijn schulp, dat is wat ze mij leren... maar het is niet goed... ik moet uit mijn schulp komen, trek vervolgens mijn mond open... dat is niet goed.... 
Wees gewoon eerlijk, begripvol, en verdraagzaam en vooral duidelijk op een oprechte manier.
Laat al die oude opvoed methodes eens voor wat ze zijn, ze ze zijn niet voor niks oud! 
Ze passen niet meer bij deze kinderen.

Leer kinderen dat het okay is om zichzelf te zijn!
Leer ze dat jij het pijnlijk vind om te horen, en dat je liever hebt dat ze dat niet op het schoolplein zegt waar iedereen het kan horen, omdat ze daar een schaamte en angst gevoel van krijgt, maar dat je eens zult kijken wat je met die informatie kunt doen. Misschien had deze leerkracht onze dochter beter uit kunnen leggen dat ze dat al heel vaak gehoord had, vroeger toen ze gepest werd, en dat doordat ze dat nu zo plompverloren zei dat nare en verdrietige gevoel weer naar boven kwam.
Op die manier leer je het kind dat het zichzelf mag zijn, leer je dat het zich mag uiten, leer je het kind dat alle gevoelens er mogen zijn, zowel van het kind als van de volwassene, en dat er dan ook nog iets gedaan wordt met die informatie, of althans dat het op zijn minst geprobeerd wordt. Dat is zo ontzettend waardevol voor het kind en uiteindelijk ook voor jezelf.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.