Spring naar inhoud

Blog

Men gaat er vanuit dat je pas echt contact met je kind kunt maken als je een maand of 3 zwanger bent.
Je begint dan immers leven te voelen in je buik.
Het gaat reageren als je je hand op je buik legt.
Je kunt al gaan zien dat je zwanger bent, het wordt tastbaar.

Sommige mensen denken dat ze pas echt contact kunnen maken als het kindje geboren is.
Maar niks is minder waar, je kunt al contact maken met je kindje [zieltje] nog voordat je eigenlijk weet dat je zwanger bent.
Er is namelijk al een zielsverbinding.

Ik heb een keer meegemaakt dat ik in een heldere droom, een visioen, een baby zag.
Ik zag dat het een meisje was. Ze is een mooie volle baby, gezond, echt Hollands welvaren zal ik maar zeggen.
Op dat moment liet ze zich zien alsof ze 3 maanden oud was in Aardse tijd, aan Gene Zijde kennen ze namelijk geen tijd.
Ze praatte met mij via gedachtekracht.
Ik hoorde haar roepen: Ik wil naar mama, ik wil naar mama, ik kan niet langer wachten, ik wil naar mama. En ze strekte haar armpjes uit naar mijn linkerkant.

Ik zag naast mij, aan mijn linkerkant, een vrouw liggen. Ze keek naar een soort film. Het voelde als een film van haar leven.

Ik pakte het meisje op en hield het boven mij, liet het een soort van vliegen en ze schaterde het uit.
Ik kreeg er zelf de slappe lach van, wat een heerlijke aanstekelijke lach had ze.

Ze bleef maar naar die vrouw kijken en ik zei: Okay, toe maar heel even, maar daarna moet je nog even terug, want mama is nog niet zover.
Ik zeg, met gedachtekracht tegen die vrouw: 'Er wil even iemand met je kennismaken en knuffelen'.
Moeder en kind in spé speelden even met elkaar en ze waren zo intens gelukkig. Er was zoveel herkenning en blijdschap.
Daarna speelde ik nog even met haar en zei: 'Binnenkort mogen jullie elkaar ontmoeten en leren kennen', gaf haar een kus op haar voorhoofd, liet haar naast mij naar de rechterkant zakken en ik zag haar niet meer.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd kon ik me het grootste gedeelte nog goed herinneren en wist op dat moment ook om wie het ging. Dit was een vrouw die een hulpvraag bij mij had neergelegd omdat het haar maar niet lukte om zwanger te worden. Ik had een aantal sessies met haar gedaan om de zware en heftige ballast die haar belemmerde in het leven en het werkelijk open staan voor een zwangerschap blokkeerde, weg te halen.

Na deze nacht wist ik zeker dat ze een kindje ging krijgen, maar dat ze eerst nog even ergens doorheen moest.
En dat klopte ook, ze had de zoveelste poging IVF gedaan en lag huilend in bed omdat ze weer haar menstruatie had gekregen en dus niet zwanger was. 
Ze ging kapot van verdriet, maar ik kon haar nog niks zeggen, gewoonweg omdat ik anders haar proces waar ze nog doorheen moest zou doorbreken. Ze moest eerst door dit stuk heen en dan zou ze zwanger zijn.
Dat ging vrij snel... twee dagen later zou ze de uitslag krijgen vanuit het ziekenhuis en ja hoor: Zwanger!! Jippie wat een feest.
De bloeding die ze aanzag voor een menstruatie was een indalingsbloeding, precies zoals ik al gevoeld had.

Toen haar dochter geboren was, ja, het was echt een meisje, zag ik foto's en herkende haar van Gene Zijde. Van die nacht dat ik al contact met haar had mogen maken en ze ook even van haar moeder heeft kunnen genieten.
Toen ik foto's zag van haar toen ze ongeveer een maand of 3 was, was de gelijkenis erg groot.
Haar moeder hield haar in de lucht, zoals ook toen aan Gene Zijde, en haar dochter schaterde van de lach.

 

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.

Een diagnose kan rust geven omdat datgene wat je kind "mankeert" een naam krijgt, waardoor het een plekje gegeven kan worden. Er wordt dan het een en ander duidelijk en puzzelstukjes vallen op hun plaats. Maar het kind is nog steeds hetzelfde kind, met hetzelfde gedrag en karakter ongeacht hoeveel stempels of diagnoses het krijgt.

Als we op een andere manier naar kinderen kijken, werkelijk kijken, vanuit ons hart, dan zouden we weten hoe met ze om te gaan en zijn al die behandelplannen en protocollen en regels nauwelijks of in verminderde mate nodig, of er nu wel of geen diagnose is.

Als we nu eens tijd en aandacht, energie, en geld stoppen in het kijken naar het kind, naar die het werkelijk is, i.p.v de focus te leggen op wat er  "mis" zou kunnen zijn, dan zou dat heel wat tijd geld en energie besparen in de zorg en andere hulpverlening.

De impact die het op het kind heeft, alle onderzoeken en testen, alle afspraken bij zo'n instantie, het wéér moeten praten met iemand, kan vermindert worden door 100% open te gaan staan voor het kind. Te luisteren naar het kind, te zien welke talenten en gaves het kind bezit, de wijsheid en kennis die het meegebracht heeft naar aarde. Waarom gedraagt het kind zich zoals het zich gedraagt? Wat wil het ons zeggen? Te luisteren naar de ouders en niet alles volgens het boekje af willen handelen, en datgene wat de ouders inbrengen meteen van tafel vegen alsof het vuil is. Vaak dragen ouders hele goede ideeën aan, zij kennen hun kind immers het beste.
Kijk als hulpverlener eens naast je comfort zone, naast de theorie, naast datgene wat je geleerd hebt en behandel het kind als een volwaardig mens van onze maatschappij. Behandel het niet alsof het niks kan en of het niks waard is. 

Onze kinderen zijn de toekomst wordt er gezegd... hoe dan?! Zolang wij ze blijven behandelen als we nu doen, zolang wij geen begrip tonen voor datgene waarvoor zij hier op aarde zijn gekomen, geen begrip tonen voor wie zij werkelijk zijn, ze in hokjes blijven stoppen, niet verder kijken dan onze neus lang is.... is er dan wel een toekomst voor onze kinderen? Ze worden onderdrukt met allerlei medicatie, waardoor veel kinderen als zombie door het leven gaan, nauwelijks nog beseffend wat ze aan het doen zijn. Of ze belanden onterecht in de psychiatrie omdat de zogenaamde hulp instanties verzaken te doen wat ze behoren te doen, maar zichzelf wel op de borst kloppen omdat ze het volgens eigen zeggen zo goed doen... Tja, ze hebben netjes alle regeltjes en protocollen gevolgd, volgens de ethiek, netjes de boekjes er op open geslagen en toegepast... maar kijk maar eens links en rechts om je heen, luister naar de ouders op het schoolplein, luister naar je buren, naar je vrienden en vriendinnen, dan weet je dat de instanties het absoluut niet zo goed doen als er beweert wordt en dat ze grote steken laten vallen ten koste van onze kinderen.

Het wordt tijd dat we op gaan staan voor onze kinderen. Onze kinderen een stem geven. Ons niet zo gauw uit het veld laten slaan omdat we opkijken tegen de mensen die er voor geleerd hebben en zich psycholoog of psychiater mogen noemen. Het is jouw kind! Het kind heeft jullie uitgekozen als ouders, dat is niet voor niks! Je mag best je mond open doen als je het ergens niet mee eens bent. Je mag best weigeren om je kind medicatie te geven als je daar niet achter staat, ook al zijn er dan scholen die dan dreigen met het feit dat ze jouw kind dan niet aan kunnen nemen. Laat je niet bedreigen! Laat je niet in een hoek duwen, sta op voor je kind[eren]! Als je als ouders zijnde al niet eens mag laten weten hoe je er werkelijk over denkt, hoe moet het kind zich dan wel niet voelen?! Die durft dan ook niet meer... of het vervalt in wat ze dan zo mooi noemen "on- aangepast" gedrag... Wie past zich hier nu niet aan? Het kind... of de school/instanties?....

Onze kinderen schoppen tegen al deze systemen aan omdat ze weten en aan alles voelen dat dit niet bij hun past, dat het zo niet langer kan, dat er grote en drastische veranderingen dienen plaats te vinden.
In plaats van lijdzaam toe te zien en maar mee te gaan in de kudde, schop ik lekker met deze kinderen mee, net zolang tot de ogen open gaan en er meer mensen wakker gaan worden. Doe jij ook mee? Maak je sterk voor de kinderen en de toekomst, ga 100% achter je kind[eren] staan en laat je niet zomaar van alles voorschotelen. Vertrouw op je intuïtie en je moeder/vader instinct en geef je kind een toekomst!

Hartegroet, Irma Suijkerbuijk. 
Praktijk Dyami.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.

Gezichtsuitdrukking en lichaamstaal, gecombineerd met energie...

Een kind met PDD-NOS [ een aanverwant van Autisme] heeft veel moeite met hoe mensen iets bedoelen. Ze nemen datgene wat we zeggen vaak letterlijk. Als je bijvoorbeeld tijdens het eten zegt: "Ruim nu je kamer eens op" ... dan zal het kind opstaan en zich naar zijn kamer begeven, want je zegt toch dat het NU moet?! Wees dus alert en bewust op wat je zegt en hoe je het zegt.
Daarbij is het ook erg belangrijk om een duidelijke gezichtsuitdrukking [naast beelden] te gebruiken om je woorden extra duidelijk te maken. 
Als je bijvoorbeeld een grapje maakt, laat dan zien dat je lacht, zodat het kind gaat herkennen dat het een grapje is, dat het niet letterlijk bedoelt wordt.

Wees bewust van je lichaamstaal en de energie die je uitstraalt. 
Een kind in het algemeen, maar zeker kinderen met diagnoses, hebben het haarfijn door als jij iets zegt, maar het anders bedoelt. Ze raken daarvan ook in de war. Kinderen lezen en reageren op energie, op datgene wat je werkelijk bedoelt. 

Deze kinderen houden geen achter deurtjes open, ze zijn recht door zee. Dit kan soms voor onaangename verrassingen zorgen. Onze dochter zei bijvoorbeeld eens op 4 jarige leeftijd tegen een leerkracht van groep 7, terwijl ze haar voor het eerst op het schoolplein zag: "Ik vind jou een trut!" En dit kwam er ook echt met kracht uit, recht uit haar hart. Ik als moeder stond natuurlijk met het schaamrood op de kaken, maar inwendig wist ik dat ze gelijk had. Het klopte precies. Deze leerkracht was alles behalve puur en eerlijk en straalde negatieve energie uit. Ik hoorde later ook dat de meeste kinderen die haar als leerkracht hadden heel vaak ziek waren, niet naar school wilden, klaagden over buik en hoofd pijn. Toen ze later bij deze juf in de klas kwam, was zij natuurlijk doelwit en kreeg ze vanuit wraak, ook al waren er jaren verstreken, steeds straf en preken over haar heen. Onze dochter was zo dapper dat ze het gewoon over haar heen liet komen, want beter preken en straf dan niet eerlijk zijn. Ze nam het zelfs heel vaak op voor haar klasgenootjes... ook al had ze nauwelijks contact met hun, en werd ze vaak gepest, liever zij een preek dan haar klasgenoten.
Later werd ook duidelijk dat deze juf vroeger erg gepest was en ze was daardoor erg dik geworden. Dit heeft ze nooit verwerkt en waarschijnlijk tot op de dag van vandaag zal ze zich uiten naar kinderen. Ze heeft immers een machtspositie als leerkracht... helaas.

Onze dochter had dit, hoe klein ze ook nog was, al haarfijn door en tiggerde haar door te zeggen dat ze haar een trut vind.
Als we het eens anders bekijken kunnen we concluderen dat ze die leerkracht eigenlijk probeerde te helpen om bepaalde dingen te gaan verwerken, door datgene wat vastgezet was in de energie weer te laten gaan stromen. Vaak zijn daar drastische maatregelen voor nodig. En de waarheid is hard en confronterend.

In onze maatschappij worden dit soort dingen niet getolereerd, want je bent dan brutaal en verdient straf.
Kinderen raken hierdoor alleen maar meer in de war. Ze was toch eerlijk? Wat heb ik dan fout gedaan?
Ik heb als moeder zijnde met mijn dochter van 4 erover gepraat. Ik heb haar gezegd dat ze helemaal gelijk had en ook eerlijk was, maar dat de mensen hier nog niet aan toe zijn en dat ze dan beter als ze zoiets voelt het beter in gedachten kan zeggen, dat het via de energie ook wel bij diegene terecht komt en dat ze het dan later tegen mij of papa zal zeggen, zodat ze zich wel kan uiten.

Het is triest dat je je kind eigenlijk moet leren om de mond te houden, niet eerlijk te zijn, je steeds maar weer te moeten aanpassen. Juist bij kinderen die een diagnose hebben, bijvoorbeeld PDD-NOS, die toch al terug getrokken zijn, afwachtend en angstig zijn... eigenlijk leer je ze om nog meer in de schulp te kruipen. Vervolgens willen we die kinderen weer helpen uit de schulp te komen... Hoe verwarrend is dat? Wat willen die mensen nou?? Wat verwachten ze nou van mij??

Hier komt dan ook de overtuiging vandaan dat ze toch nooit iets goed doen...ik zit in mijn schulp, dat is wat ze mij leren... maar het is niet goed... ik moet uit mijn schulp komen, trek vervolgens mijn mond open... dat is niet goed.... 
Wees gewoon eerlijk, begripvol, en verdraagzaam en vooral duidelijk op een oprechte manier.
Laat al die oude opvoed methodes eens voor wat ze zijn, ze ze zijn niet voor niks oud! 
Ze passen niet meer bij deze kinderen.

Leer kinderen dat het okay is om zichzelf te zijn!
Leer ze dat jij het pijnlijk vind om te horen, en dat je liever hebt dat ze dat niet op het schoolplein zegt waar iedereen het kan horen, omdat ze daar een schaamte en angst gevoel van krijgt, maar dat je eens zult kijken wat je met die informatie kunt doen. Misschien had deze leerkracht onze dochter beter uit kunnen leggen dat ze dat al heel vaak gehoord had, vroeger toen ze gepest werd, en dat doordat ze dat nu zo plompverloren zei dat nare en verdrietige gevoel weer naar boven kwam.
Op die manier leer je het kind dat het zichzelf mag zijn, leer je dat het zich mag uiten, leer je het kind dat alle gevoelens er mogen zijn, zowel van het kind als van de volwassene, en dat er dan ook nog iets gedaan wordt met die informatie, of althans dat het op zijn minst geprobeerd wordt. Dat is zo ontzettend waardevol voor het kind en uiteindelijk ook voor jezelf.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.

Tegenwoordig vliegen de stickers en etiketten en diagnoses je om de oren.
Zijn deze diagnoses terecht? In veel gevallen niet.
Laten we eens op een andere manier naar autisme kijken.

Als je contact probeert te maken met een kind met autisme lukt dat vaak niet, of het is erg moeilijk om het kind te doorgronden.
Snapt hij/zij wel wat ik zeg of wat ik bedoel?
Het is nauwelijks af te lezen aan de lichaamstaal en gezichtsuitdrukking, dus laten we het meestal maar zo.
Daar laten wij ouders, leerkrachten, opa's, oma's en andere mensen in de omgeving eigenlijk al een mooie kans liggen om werkelijk contact te maken.
Om werkelijk het kind te doorgronden.
Bekijk het eens op een andere manier, bekijk het kind eens met andere ogen, probeer je eens te verplaatsen in het kind.
Wat hebben deze kinderen ons te vertellen, wat komen ze ons leren?

Als we nu eens proberen om vanuit ons hart te luisteren en te kijken naar het kind.
Hetgeen we geleerd hebben, hoe contact eigenlijk hoort te zijn volgens de maatschappij eens loslaten, even naast ons zetten.
Leer jezelf een andere manier aan om te communiceren en geef het niet zo snel op.

Een kijkje in de wereld van iemand met Autisme [ en andere diagnoses]:
Deze kinderen zijn naar aarde gekomen om juist ons weer opnieuw verbinding te laten maken met ons hart
Het kind denkt niet op onze manier, op de manier waarop wij het gewend zijn, die fase is het allang voorbij. Hij vind dat ook maar onzin en een hoop gedoe. Ze weten dat het allemaal veel sneller kan. Bijvoorbeeld door energie overdracht.
Als gevolg daarvan krijgt hij ontzettend veel prikkels naar binnen, naast dat deze kinderen vaak hoog gevoelig zijn, die hij nauwelijks kan verwerken.
Deze kinderen "lezen" onze energie, moeten dat eerst verwerken, dan moeten ze nog verwerken wat wij tegen hun zeggen, dan moeten ze nog snappen wat er gezegd wordt, dat moet weer vertaald worden naar de manier waarop hun "denken", dan moeten ze nog ten uitvoer brengen wat er van hun verwacht wordt.... pfff als je het zo leest zie je dat het eigenlijk heel druk is in het systeem en dan ben ik nog niet eens volledig.

Hoe kunnen we deze prachtige kinderen helpen:
Door te gaan zien wie ze werkelijk zijn.
Door te accepteren dat zij ons iets te leren hebben. En niet als ouders denken dat wij alleen maar de kinderen iets moeten leren... juist onze kinderen hebben ons heel veel te leren. Durf daar voor open te gaan staan. Laat oude patronen en gedachten eens los.
Laten we ons best doen om VANUIT ONS HART contact te maken.
Geduld hebben. Als je iets zegt probeer dan terwijl je het woord uitspreekt een plaatje erbij te bedenken... bijvoorbeeld auto... zie een auto in je gedachten voor je... deze kinderen pikken dat beeld op en snappen zo heel goed wat je bedoelt. Zij geven geen betekenis aan woorden. Om woorden te snappen zijn er dus beelden bij nodig.
Begrijpen dat kinderen eerst moeten verwerken voordat ze doen wat er tegen hun gezegd of van hun gevraagd wordt. Ga dan ook niet een heel verhaal of preek houden tegen je kind, want het is dan nog bij de eerste zinnen om dat een plekje te geven om te snappen wat er gezegd wordt, tussendoor wordt het ook nog eens afgeleid door allerlei andere prikkels, en zal de rest niet horen. Of het hoort alleen het laatste... hoe dan ook het verhaal wat je verteld komt niet binnen zoals je zou willen.
Gebruik korte en duidelijke zinnen, het liefst met in gedachten beelden erbij. Desnoods herhaal je het nog een keer.
Biedt het kind structuur en duidelijkheid en zorg ervoor dat het niet te maken krijgt met plotselinge veranderingen want dat kunnen ze niet verwerken en zullen dan alleen maar opstandig reageren.

Hoe maak je contact vanuit het hart:
Probeer maar eens rustig adem te halen, doe je ogen dicht en VOEL wat er gebeurt. Laat je gedachten er maar gewoon zijn, maar probeer te focussen op je hart. En maak daarvandaan dan eens contact met het hart van het kind... wedden dat jullie beider harten een sprongetje zullen maken?! Een sprongetje van herkenning. En wees dan eens heel stil en luister naar wat jouw kind je te vertellen hebt. Doe datgene wat je hoort of ziet niet af als verbeelding, want daarmee doe je én jezelf én je kind enorm tekort en pijn.

Wat zullen de kinderen blij zijn als mensen dit gaan snappen. Dat ze gaan snappen dat ze niet zomaar en met een behoorlijke moeilijke taak naar aarde zijn gekomen, ze het nog eens extra moeilijk worden gemaakt in onze maatschappij en verouderde systemen, wetende wat ze te wachten stond.
Petje af voor deze dappere kinderen, ga er maar aan staan.
Zelf is het vaak al moeilijk om je staande te houden in de maatschappij en als je dan ook nog een beperking/stoornis hebt, wat ik liever niet zo noem, maar het juist zie als een VERRIJKING, en je wordt dan ook nog eens niet begrepen, buiten gesloten, vaak ook gepest, in een hokje gestopt, kunnen we dan eens in gaan zien hoe moedig deze kinderen zijn? Wat een grootsheid en een wijsheid en kennis deze kinderen bezitten? Daar lopen we met z'n allen zo hard aan voorbij...
En waarom? Omdat we bang zijn om te luisteren naar wie wij werkelijk zijn, omdat als we naar deze kinderen kijken eigenlijk onszelf zien. Wij durven niet naar onze eigen prachtige ziel, ons mooie wezen te kijken. Wij durven de liefde niet te omarmen, geconfronteerd te worden met ons Ware Zelf en leven dus liever oppervlakkig en laten ons als vee opdrijven in grote kuddes en delen links en rechts wat stickers en stempels uit alsof het niks is. En dan heb ik het nog niet eens over de medicatie die als snoepjes uitgedeeld worden.

Niet alleen instanties doen het, ook scholen, en ouders. Ze gaan ook mee in dat het kind anders is en benoemen dat ook regelmatig.
Hoe denk je dat het voor de kinderen is, die alles feilloos oppikken? Die gaan ook mee in die overtuigingen en zeggen tegen zichzelf: Ik ben anders, ik hoor er niet bij, mensen snappen mij niet etc. En ze zakken steeds dieper weg en kruipen in hun schulp. En gaan wezenloos staren en ogen afwezig.
Ze gaan steeds minder praten want wat heeft het voor zin, ik wordt toch niet begrepen, ik ben toch anders.
Of ze doen juist het tegenover gestelde en worden razend. Ze geven een grote mond, slaan op de tafel en in het ergste geval andere kinderen of zelfs de leerkracht en/of ouders. Dit alleen maar vanuit frustratie en onmacht omdat ze niet begrepen worden. Ze willen gehoord en gezien worden!
En wat krijgen ze dan? Straf! Alsof het al geen straf genoeg is om niet begrepen te worden, onder gewaardeerd te worden, dat mensen de moeite niet willen nemen om anders te gaan denken... weer te gaan voelen... weer te gaan leven vanuit het hart... Op deze manier krijgen ze alleen nog maar een schop na.

Ga eens anders met kinderen om, ga eens open staan voor een andere manier van omgaan met.... wedden dat deze kinderen en jijzelf open bloeien?!
Geef kinderen een kans!
Kinderen zijn niet hun autisme... ze hebben het... Kijk eens achter het autisme [ of welke diagnose ook]... durf daar eens te kijken ... op dat punt ontmoeten jij en je kind elkaar echt! De rest valt dan allemaal weg.

Laten we eens stoppen met alles en iedereen te veroordelen en in hokjes te zetten... haal onze kinderen én jezelf uit de gevangenis!
Een groter cadeau kun je je kind en jezelf niet geven!

Hartegroet, Irma Suijkerbuijk.

Copyright © Praktijk Dyami. All rights reserved.