Spring naar inhoud

Intuïtie vs Angstgedachten

Annemieke vroeg mij om iets te schrijven over hoe je intuïtieve gedachten ( inspiratie rechtstreeks uit de bron) van angstgedachten ( of misschien wel goedbedoelde waarschuwingen uit de kosmos) van elkaar kunt onderscheiden.

Naast ons grofstoffelijk lichaam, het lichaam wat we kunnen aanraken, hebben we ook een fijnstoffelijk lichaam. Dit wordt het energieveld, aura of lichtlichaam genoemd. Het is ontastbaar en is niet door iedereen waar te nemen.

In dit lichtlichaam bevinden zich zeer gevoelige zintuigen. Deze zintuigen werken razendsnel en pikken van alles op.
We nemen 24 uur per dag, 7 dagen in de week energieën waar.

Denk maar aan als je een ruimte binnen loopt en het voelt niet lekker, en je hebt het idee dat je daar zo snel mogelijk weer weg wilt, dan pik je de daar aanwezige energieën op.
Als iemand je iets verteld en je krijgt het gevoel dat het niet klopt wat diegene zegt, dan voel je de energie achter de woorden. Je pikt de energie op uit het systeem van diegene.
Je kunt dat bijvoorbeeld voelen in je maag/buik gebied. Iets in jou zegt dat het niet klopt. Dit “iets” is je intuïtie.
Maar ook het omgekeerde gebeurt, als je oogcontact hebt met iemand, of dit nu een bekende is of een onbekende, kun je een heel blij gevoel krijgen. Het gevoel krijgen dat je straalt en dat brengt dan weer een lach op je gezicht.
Of als je aan iemand denkt en diegene belt je nog geen minuut later, dan hebben jouw zintuigen al opgepikt dat deze persoon contact met je op zou nemen. Dus onbewust, door fijnstoffelijke energieoverdracht, heb je al gemerkt dat dit zou gaan gebeuren. Het werd pas bewust toen die persoon ook daadwerkelijk contact met je opnam en je denkt of zegt: “Hee, ik dacht net aan je!”

Als we elkaar een hand geven vind er ook energie uitwisseling plaats. Daarom geef ik ouders ook vaak aan om hun kinderen niet te dwingen iemand een hand te geven of in de ogen te kijken.
Er vindt dan zoveel energie overdracht plaats dat het niet verwerkt kan worden door het kind. Het kind is niet onbeleefd als het geen hand geeft of iemand niet aankijkt. Dat is een zelfbescherming in een toch al overprikkelende wereld.

 

Intuïtieve gevoelens komen vanuit je intuïtie, vanuit je weten, vanuit je Ziel en niet rechtstreeks uit de bron.
De input vanuit de bron, denk hierbij aan Engelen, Gidsen, overleden dierbaren, helpers, en je spirituele familie, komt binnen in het midden van je hoofd en wordt van daaruit weer gekoppeld aan je ziel. Ook deze overdracht gaat razendsnel.

Je ziel ‘woont’ in je lichaam en is je kompas hier op aarde, hij/zij wijst de weg. Je lichaam is het voertuig van de ziel.
De ziel heeft voordat het in je lichaam kwam heel wat afspraken gemaakt en taken en lessen uitgekozen om hier op aarde te leren en uit te voeren.
Je ziel zal je dan ook de juiste richting op leiden.

Als er vele gedachten zijn in je hoofd en vele prikkels om je heen, is het erg lastig om goed naar je intuïtie te kunnen luisteren en het kompas te volgen.
Op het moment dat je dat onderbuik gevoel voelt, komen er alweer tientallen gedachten vanuit je brein overheen, die je afleiden van het 1e gevoel, van de 1e gedachte vanuit je onderbuik.

Ons brein zit ons in veel gevallen ook echt in de weg, maar dat is niet voor niks, hierin ligt een grote les besloten. Juist omdat we erg afgeleid worden door wat ons brein wil en doet en stuurt, krijgen we de kans om beide te ervaren.
We krijgen de kans om bewuster om te gaan met de informatie die we op welke manier dan ook binnen krijgen.
Bewuster te gaan waarnemen, wat is van jou, wat is van anderen, wat is waar etc.

Er wordt gezegd dat het 1e wat in je opkomt altijd de waarheid is, maar deze waarheid wordt vertroebeld door angst, door overload aan energie, door talloze gedachten en gevoelens. Doordat je daardoor overspoeld wordt en het zo snel gaat, weet je al gauw niet meer wat dat 1e nu was en ga je in de gedachten molen zitten. Op het moment dat je teveel aan het nadenken bent, ben je verwijdert van je intuïtie.

Als je veel twijfels ervaart in beslissingen die je moet nemen bijvoorbeeld, dan ben je niet goed in contact met je intuïtie. Twijfels komen voort uit angst en voelt zwaar, voelt niet fijn.

Hoe kun je nou het beste onderscheiden wat je ziel je verteld en wat je brein je verteld?
Dit vergt enige oefening.
Allereerst zul je jezelf beter moeten leren kennen. Bewuster gaan waarnemen wat denk ik nu eigenlijk? Wat zeg ik tegen mezelf? Komt dit uit mijn hoofd? Komt dit uit mijn intuïtie? Waar voel ik dit in mijn lichaam?
Je zult heel bewust contact moeten maken met je buik gebied.
Probeer rust momenten in te bouwen in je dag en dan je handen op je buik te leggen en heel bewust in en uit te ademen.
En laat alle gedachten er maar zijn, juist door toestemming te geven dat het er mag zijn, zullen de gedachten voorbij varen, als wolken aan de lucht.
Hoe meer je contact kunt maken met je buikgebied, hoe meer rust je daar gaat ervaren, hoe minder (overbodige) gedachten kunnen overleven. Gedachten vanuit je hoofd, of vanuit het gedachtenveld kunnen niet bestaan in het licht van je ziel en zullen verdwijnen.
Waardoor er ruimte ontstaat voor informatie gegeven uit je ziel en uit het Universum.

Door bewuster met jezelf en met jouw waarnemingen om te gaan kun je gaan ervaren dat er een verschil in energie is tussen de info die je aangereikt wordt uit je ziel, uit de bron, of uit angstgedachten bijvoorbeeld.

Angstgedachten voelen zwaarder in de energie dan wat er uit je ziel of uit de bron komt.
Gedachten voortkomend uit angst blijven ook langer bij je hangen, vaak ga je malen en alles analyseren en herkauwen.

Informatie die uit je ziel komt, uit je intuïtie, uit de bron is heel vluchtig en licht en is bijna niet vast te pakken. Bij deze informatie weet je dat het klopt. Dan gaat er echt een lichtje branden.

Je moet de informatie ook wel willen en durven te ontvangen.

Je ziet dat er geen pasklaar antwoord op te geven is, het is van vele factoren afhankelijk.

Copyright © 2017 Praktijk Dyami. All rights reserved.